خسرو و شيرين نظامي

منم چون مرغ در دامي گرفته
دري در بسته و بامي گرفته

تو در خرگاه و من در خانه تنگ
ترا روزي بهشت آمد مرا سنگ

هنوزم در دل از خوبي طربهاست
هنوزم در سر از شوخي شغب هاست

به نازي روم را در جستجويم
به بوئي باختن در گفتگويم

جهاني ناز دارم صد جهان شرم
دري در خشم دارم صد در آزرم

ز خوش نقلي که مي در جام ريزم
شکر در دامن بادام ريزم

صدف چون بر گشايد کامراکام
کند در وام از آن دندان در فام

بس اين اسب جفا بر من دواندن
گهم در خاک و گه در خون نشاندن

مثالي داد مه را در سواري
براتي مشک و در پرده داري

چو نوبت داشت در خدمت نمودن
برون زد نوبتي در دل ربودن

به شب بازي فلک را در نگيري
به افسون ماه را در بر نگيري

در ناسفته را گر سفت بايد
سخن در گوش دريا گفت بايد

نخواهم آب و آتش در هم افتد
کز ايشان فتنه ها در عالم افتد

چو شد در نامها نامم شکسته
در بي نام و ننگان باد بسته

ز در بستن رقيبم رسته باشد
خزينه به که او در بسته باشد

ز قند من سمرها در جهانست
در قصرم سمرقندي از آنست

خردمندي که در جنگي نهد پاي
بماند آشتي را در ميان جاي

در انديش ار چه کبکت نازنين است
که شاهيني و شاهي در کمين است

هم آخر در کنار پستم افتي
به دست آئي و هم در دستم افتي

نخواهي کاريم در خانه خويش
مبارک باد گيرم راه در پيش

کسي در دل چو دريا کينه دارد
که دندان چون صدف در سينه دارد

ترا با من دم خوش در نگيرد
به قنديل يخ آتش در نگيرد

ره آنکس راست در کاشانه تو
که دوزد چشم خود در خانه تو

من اينک مانده ام در آتش تيز
تو در من بين و عبرت گير و بگريز

برو کز هيچ روئي در نگنجي
اگر موئي که موئي در نگنجي