خسرو و شيرين نظامي

در آن ديدست دولت سودمندي
که چون يابي روائي در نبندي

چو در بيمار ديدي چشم درويش
گرفتي بر سلامت شکر در پيش

شنيدم کز چنان در باشد آرام
رطوبت هاي اصلي را در اندام

که خوباني که در خورد فريشند
ز عالم در کدامين بقعه بيشند

ز روي لطف با کس در نسازد
که آنکس خان و مان را در نبازد

به در بر حلقه زد خاموش خاموش
برون آمد غلامي حلقه در گوش

چو ويسه فتنه اي در شهد بوسي
چو دايه آيتي در چاپلوسي

نه مي در آبگينه کان سمنبر
در آب خشک مي کرد آتش تر

شه از سوداي شيرين شور در سر
گدازان گشته چون در آب شکر

پريروئي است شيرين در عماري
پرند او شکر در پرده داري

دل آن به کز در مردي در آيد
مراد مردم از مردي بر آيد

در اين مجلس چنان کن پرده سازي
که نايد شحنه در شمشيربازي

جنوبي طالعان را بيضه در آب
شمالي پيکران را ديده در خواب

به در دزدي ستاره کرده تدبير
فرو افتاده ناگه در خم قير

مجره بر فلک چون کاه بر راه
فلک در زير او چون آب در کاه

توئي در پرده وحدت نهاني
فلک را داده بر در قهرماني

به درگاه تو در اميد و در بيم
نشايد راه بردن جز به تسليم

چو در ناليدن آمد طبلک باز
در آمد مرغ صيدافکن به پرواز

چو آشوب نبيذش در سر افتاد
تقاضاي مرادش در بر افتاد

حصار خويش را در داد بستن
رقيبي چند را بر در نشستن

دري ديد آهنين در سنگ بسته
ز حيرت ماند بر در دل شکسته

چه تلخي ديد شيرين در من آخر
چرا در بست ازينسان بر من آخر

بنه در پيشگاه و شقه در يند
پس آنگه شاه را گو کاي خداوند

بهشتي ديد در قصري نشسته
بهشتي وار در بر خلق بسته

مکن پرده دري در مهد شاهان
ترا آن بس که کردي در سپاهان