خسرو و شيرين نظامي

بيا تا از در دولت در آئيم
چو دولت خوش بر آمد خوش برآئيم

چو ما را قند و شکر در دهان هست
به خوزستان چه بايد در زدن دست

نباشد هيچ هشياري در آن مست
که غل بر پاي دارد جام در دست

کمر بندد فلک در جنگ با تو
در اندازد به دشمن سنگ با تو

عقابي چار پر يعني که در زير
نهنگي در ميان يعني که شمشير

وز آنجا تا در دريا به تعجيل
دو اسبه کرد کوچي ميل در ميل

چنين در دفتر آورد آن سخن سنج
که برد از اوستادي در سخن رنج

فرو شد آفتابش در سياهي
بنه در خاک برد از تخت شاهي

غم دنيا کسي در دل ندارد
که در دنيا چو ما منزل ندارد

تو ايمن چون شدي بر ماندن خويش
که داري باد در پس چاه در پيش

ملک را داده بد در روم سوگند
که با کس در نسازد مهر و پيوند

دگر ره در صدف شد لولوتر
به سنگ خويش تن در داد گوهر

به فتح الباب دولت بامدادان
ز در پيکي در آمد سخت شادان

در آمد باربد چون بلبل مست
گرفته بربطي چون آب در دست

ببربط چون سر زخمه در آورد
ز رود خشک بانک تر در آورد

ز مجلس در شبستان رفت خسرو
شده سوداي شيرين در سرش نو

چو آن درگاه را در خور نيفتم
به زور آن به که از در درنيفتم

چو ما را نيست پشمي در کلاهش
کشيدم پشم در خيل و سپاهش

اگر هوش مرا در دل ندانند
من آن دانم که در بابل ندانند

کمند دل در آن سرکش چه پيچم
رسن در گردن آتش چه پيچم

به نرمي گفت کاي مرد سخنگوي
سخن در مغز تو چون آب در جوي

کنون در خود خطا کردي ظنم را
که در دل جاي کردي دشمنم را

مرا تا خار در ره مي شکستي
کمان در کار ده ده مي شکستي

مرا در کار خود رنجور داري
کشي در دام و دامن دور داري

چو بگرفت آن سخن فرهاد در گوش
ز گرمي خون گرفتش در جگر جوش