خسرو و شيرين نظامي

بهر سهوي که در گفتارم افتد
قلم در کش کزين بسيار افتد

چنان دارم که در نابود و در بود
چنان باشم کزو باشي تو خشنود

يتيمان را نوازش در نسيمش
از آنجا نام شد در يتيمش

بصر در خواب و دل در استقامت
زبانش امتي گو تا قيامت

بدين دل کز کدامين در در آيم
کدامين گنج را سر برگشايم

درآمد دولت از در شاد در روي
هزارم بوسه خوش داد بر روي

رعونت در دماغ از دام ترسم
طمع در دل ز کار خام ترسم

چو چشم صبح در هر کس که ديدي
پلاس ظلمت ازوي در کشيدي

ارس را در بيابان جوش باشد
چو در دريا رسد خاموش باشد

بياضش در گزارش نيست معروف
که در بردع سوادش بود موقوف

مبين در دل که او سلطان جانست
قدم در عشق نه کو جان جانست

اگر عشق اوفتد در سينه سنگ
به معشوقي زند در گوهري چنگ

در آن مدت که من در بسته بودم
سخن با آسمان پيوسته بودم

شبي در هم شده چون حلقه زر
به نقره نقره زد بر حلقه در

پس از پنجاه چله در چهل سال
مزن پنجه در اين حرف ورق مال

گرفته در حريرش دايه چون مشک
چو مرواريد تر در پنبه خشک

چنان قادر سخن شد در معاني
که بحري گشت در گوهرفشاني

ملک زاده در آن ده خانه اي خواست
ز سر مستي در او مجلس بياراست

چو من نقش قلم را در کشم رنگ
کشد ماني قلم در نقش ارژنگ

خجسته کاغذي بگرفت در دست
بعينه صورت خسرو در او بست

در آن مينوي ميناگون چميدند
فلک را رشته در مينا کشيدند

چو مستي عاشقي را تنگ تر کرد
صبوري در زمان آهنگ در کرد

چو پاي صيد را در دام خود ديد
در آن جنبش صلاح آرام خود ديد

روانه شد چو سيمين کوه در حال
در افکنده به کوه آواز خلخال

کمندي کرده گيسوش از تن خويش
فکنده در کجا در گردن خويش