ديوان ناصر خسرو

رو سپس جاهلي که در خور اوئي
مطرب شايد نشسته بر در نباذ

محسوس نيستند و نگنجند در حواس
نايند در نظر که نه مظلم نه انورند

در بزم گاه مالک ساقي ي زبانيند
اين ابلهان که در طلب جام کوثرند

بعد از هزار سال هماني که اولت
زين در درآورند و از آن در برون برند

در طمع روز و شب ميان بسته
بر در شاه و مير بندارند

گاه چو دشمنت در بلا فگند
گاه چو فرزند در کنار کند

گر کسي خويشتن خويش به چه در فگند
خويشتن خيره در آن چاه نبايدت فگند

بگشاده در اين حجره تورا پنج در خوب
بنشسته تو چون شاه درو بر سر منظر

مولاي خداوند جهان باشي و چون من
زان پس نشوي نيز بدين در نه بدان در

مرغي که چو در دست تو جنبيد ببيند
در جنبش او عقل تو را مردم هشيار

در دست خردمند همه حکمت گويد
جز ژاژ نخايد همه در دست سبکسار

گرگ درنده ندرد در بيابان گرگ را
گر همي دعوي کني در مردمي مردم مدر

به خانه ي کهين در نيايند هرگز
که خانه ي مهين استشان جا و در خور

سه مهمان به يک خانه در باز کرده
بر اندازه خويش هر يک يکي در

در حال چهارم اثر مردمي آمد
چون ناطقه ره يافت در اين جسم مکدر

درياي معين است در اين خاک معاني
هم در گرانمايه و هم آب مطهر

بنهفته به سحر گنج قارون
يک در تو در دو دانه گوهر

به خوشه ي قران در ببين دانه را
به انگور دين در رها کن عصير

گر سوي در آئي و بدين خانه در آئي
بيرون شوي از قافله ديو ستمگار

اي آنکه همه زرقي در فعل چو روباه،
وي آنکه همه رنگي در وصف چو طاووس

هر که را قولش با فعل نباشد راست
در در دوستي خويش مده بارش

در همي نظم کنم لاجرم
بي عدد و مر در اشعار خويش

جز که در کار دين و جستن علم
در همه کارها مکن تعجيل

در ره دين پوي بر ستور شريعت
وز علما دان در اين طريق منازل

شاعيان مر ناصبي را در سؤال مشکلات
راست همچون در نواله استخوانند، اي رسول