167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
کشکول شيخ بهايي
تا شب به پايان در رسد
اما چه کنم که بي گمان آمده اي
مرده را در خور بود گور و کفن
دو صد گل پيرهن در وي مقيم است
کرده بر خاک آب ديده روان
شاهبازان طريقت به شکار مگسي
گفت: اي بيدل بيچاره تو يار چه کسي؟
در قدم پاک روان خاک شو
پيش ما يلدا بود مانند روز
«کان » گه ناقص است وگاهي تام
گفت خوش نکته اي که نحوي گفت
که در اسم حق است مستغرق
در کار رنگ و بوي نگاري نميکني
حبس آهو کرد چون استمگران
همچو بوبکري ميان سبزوار
در ظلال و روضه ها آسوده ام
در غريبي خوش بود گفتن گزاف
خطي که عاقبت کار جمله محمود است
خون ريزد و هيچ کس نگيرد دستش
کار خود در عاشقي اين بار يکسر ميکنم
يک جرعه زکام دوستکامي نچشيد
وز ايشان نگون قدر هر سربلند
که تا از دل آن بار برخيزدش
نهد پا در آن تنگناي هلاک
درين ميخانه بام از در نداند
يا خود به عدم رهگذري يافتمي
ز آواز چرخش فلک در سماع
وگر زان که يابي به فرضي محال
تاريک شبي بود، کسش باز نيافت
رخت تو در اين دکان نگنجد
در خانه دو ميهمان نگنجد
کسي ملاحظه ي خاطر کدام کند
نه عاقل اند که طفلان ناخردمندند
ميرفت و منش گرفته دامن در دست
در کوچه ي انتظار کرديم وطن
گر کام تو بر نيايد آن گه گله کن
چون صبا يک ره هواي سرو آزادي کنيم
هر ميل که بود از طرف کاهربا بود
بسيار بگردند و گنه کار نيابند
در خانه اگر کس است، يک حرف بس است
که دانم آشتئي در قفاست جنگ ترا
ميرسد خورشيد اگر در نيمه شب ميخوانيش
چون دوست شود بلاي جان است
چو در دريا رسد خاموش باشد
دشمني عقل تو کردش حرام
که هست آگه از کار کارآگهان
آدمي صورتي است ديو نهاد
چو مبتلاي توام ديد، مهربان گرديد
هر چند دشمن است، ببين در پناه کيست
دمي در جهان کيقبادي کنيم
که هر سخت گيري بود سخت مير
بحق تلخي آن شب که ره سپار، مخسب
اگر مردن نبودي در ميانه
نيايد هيچ کس در خاک با تو
توئي با خويشتن هر جا که هستي
در سنگلاخ باديه پيها بريده اند
ز خاکستري روي درهم کشم؟
که برين جان و برين دانش زديم
تخته اي زآن جمله بر بالا نشست
يعني آن جا نه تو و نه ما بود
محو قرص بدر بي نقصان شوند
بسي رنج بر خويش بايد گماشت
نماند آب دايم در يکي جوي
بسا انده که در وي خرمي هاست
خوشا فسانه ي شيرين و قصه ي فرهاد
همان جفاي پدر بود وسيلي استاد
که برد زنده تا نواحي حي
همچو من در دعاي ليلي باش
در جمع کمال شمع اصحاب شدند
گفتند فسانه اي و در خواب شدند
زخون سياوش بسي سرگذشت
شتابنده را نعل در آتش است
تماشا کند هر يکي يک نفس
درد و بند از اين هر دو برخواسته
يکي مي رود، ديگري ميرسد
که آينده و رفته هيچ است هيچ
هر که تهي کيسه تر، آسوده تر
غاليه در دامن سنبل کند
کزاول با بزرگان هم نشين است
در هم شکني ولي بدين زودي نه
آسوده دلي بر او حرام است
اهل دلي در همه عالم نماند
قدم درعشق نه کان جان جان است
عالم همه حبه اي نيرزد
خوبي محبوب زيبا در ميان لاغر است
زامتثال امر ذر در ترک دنيا بوذر است
کانچه در پرواز دارد اعتبار اول پر است