ديوان شمس

تمکين و قرار من که دارد در عشق
مستي و خمار من که دارد در عشق

گر زانکه در آبگينه خواهي زد سنگ
در خدمت تو بيايم اينک من و سنگ

در چرخ نيابي تو نشان عاشق
در چرخ درآيي بنشانهاي رحيل

در چشم تو نيستم تو در چشم مني
تو مردم ديداي و من مردم گل

در عشق نوا جزو زند آنگه کل
در باغ نخست غوره است آنگه مل

اينست دلا قاعده در فصل بهار
در بانگ شود گربه و آنگه بلبل

امشب که حريف دلبر دلداريم
يارب که چها در دل و در سر داريم

با مطرب عشق چنگ خود در زده ايم
همچون دف و ناي هردو در ساخته ايم

اي ديده نمي خواب من بنده آنک
در خواب بدانست که من در خوابم

عمري بزدم اين در و چون بگشادند
ديدم ز درون در برون ميزده ام

ساقي امروز در خمارت بودم
تا شب به خدا در انتظارت بودم

سر در خاک آستان تو نهم
دل در خم زلف دلستان تو نهم

قوميکه چو آفتاب دارند قدوم
در صدق چو آهنند و در لطف چو موم

گه در طلب وصل مشوش باشيم
گاه از تعب هجر در آتش باشيم

ما جان لطيفيم و نظر در نائيم
در جاي نمائيم ولي بيجائيم

مائيم که بي قماش و بي سيم خوشيم
در رنج مرفهيم و در بيم خوشيم

در هر نفسي پخته شدم خام شدم
در هر قدمي دانه شدم دام شدم

در صورت جغد شاهبازي داريم
در عين فنا عمر درازي داريم

ني دست که در مصاف خونريز کنم
ني پاي که در صبر قدم تيز کنم

هم منزل عشق و هم رهت مي بينم
در بنده و در مرو شهت مي بينم

در اختر و خورشيد و مهت مي بينم
در برگ و گياه و درگهت مي بينم

اي در دو جهان يگانه تعجيل مکن
در رفتن چون زمانه تعجيل مکن

در هر ويران دفينه گنج دگر است
عشق است دفينه در خراب دل من

سرمست شدم در هوس سرمستان
از دست شدم در ظفر آن دستان

آن صورتها که در درون مي آيند
تابند چو ذره در هواي غم تو