167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
کشکول شيخ بهايي
پر نشد ناطق نشد او در کلام
دستي زن و در دامن عزلت آويز
معشوقه چو خانگيست، در خانه نشين
گفتا که بوقت سحر اما در خواب
اول آتش در پشيماني زند
که چسان گشته است خلق و خلق او
خواست سوزن را به آواز بلند
گر به باطن در روي داني که چيست
تا به گلزار حقايق پي برند
دمبدم جنبد براي عزم خيز
آه صاحب درد باشد کارگر
چون آه مصيبت زده در حلقه ي ماتم
در ميانه جز دمي ديوار نيست
وز درون خلوتي است با يارم
پائي برون نه از در دروازه جهان
کور است زهر و مهره بيک جاي در دهان
انگشت در مزن بسيه کاسه ي جهان
با هر دو قطره آب نهنگي است جان ستان
سنگ استنجاي شيطان در بغل
سيمرغ بدهشت نگرد در مگس ما
بيخ ظالم را براندازيم زود
عالمي در دم کند زير و زبر
آدم آورد و در اين دير خراب آبادم
که نغمه نازک و اصحاب پنبه در گوش اند
غارت زده را قافله در کار نباشد
در گوشه ي عزلت از پي اصلاحش
اي پور علي ز بوعلي چند
يک مؤذن ديد در بانگ نماز
وين مؤذن غره ي روي ورياست
از مؤذن به بود کناس نيز
او ديده ي خود هميشه در خون خواهد
وان در پي آن که عذر اين چون خواهد
اين حرف شنيد
وز قناعت داشت در دل صد سرور
دل پر از وسواس و در فکر عشا
گبر او را يک دو نان جو بداد
مانده از جوع استخواني و رگي
از پي او رفت و رخت او گرفت
تا که باشد از عذابش در امان
در مجاعت تلخ گردد کام من
در بناي صبر تو آمد شکست
عيبم بجنون مکن که دارم من زار
دست توان کرد در آغوش خويش
در دست هوا و هوس زار است
به سعادت ساحت قرب رسان
بر اوجت اگر ببرد پستي
ز شفاعت او يابي درجات
با نان شريعت او خو کن
در ده به بهائي ديوانه
نرسد ز عراق و رهاوي سود
در عشق آويز که علم آن است
آن دل بقيود جهان بسته
در راه طلب زايشان مگذر
درهاي فرح بر خلق گشود
در آن نه خليلي نه درين زردشتي
آئينه ي تو دل است، رو در دل کن
در اسلام بر وي بسته بودي
يا بنا کن خانه اي در خورد پيل
ديدند شکسته کاسه ي درويشان
که برنايد زجانت بي خدا دم
که گم گردي گر زيادش در گذاري
صد مرض بينند در تو بي درنگ
چون ندانند از تو بيگفت زبان
تا به قعر تار و پودت در روند
آمدت اندر خبر بهر دعا
که مرا با بوي جنت ساز جفت
در حوصله ي اميد گنجد
که در پيري تو هم بگريزي از يار
از طرب گويد منم خم لاتلم
و آنرا که بخواند به در کس نداوند
سراندازي کنيم و سرنخاريم
نشکفته گلي همچو تو در گلشن تبريز
دروي مشرح است زتوحيد صد دليل
با خدا در جنگ و اندر گفتگو
تا طمع در نوح و کشتي دوختي
چون ببازي عقل در عشق صمد
اين عسس را ديد و در خانه نشد
هر کس که در آرزوي ديدار تو است
با تو ميگويند روزان و شبان
در عذر خواهان نبندد کريم
کار دشواري بفرما اين خود آسان من است