ديوان شمس

در هر جائي خبر ز حالم داريد
در دست چنين هجر مرا مگذاريد

اين طرفه که يار در دامن گنجد
جان دو هزار تن در اين تن گنجد

در يک گندم هزار خرمن گنجد
صد عالم و در چشمه سوزن گنجد

در بحر رود بحر به مد مست شود
در خاک رود گور و لحد مست شود

جوزي که درونش مغز شيرين باشد
درجي که در او در خوش آيين باشد

چون خمر تو در ساغر ما در ريزند
پنهان شدگان اين جهان برخيزند

در عشق اگرچه خرده بينم کردند
در پيشروي اگر گزينم کردند

در عشق تو عقل ذوفنون ميخسبد
مشتاق در آتش درون ميخسبد

در عشق نداد هيچ مفتي فتوي
در عشق زبان مفتيان لال بود

هستي جهان و در جهان نيست که ديد
در هستي و نيستي چنان نيست که ديد

در نفي تو عقل را امان نتوان ديد
جز در ره اثبات تو جان نتوان داد

شب گشت که خلقان همه در خواب روند
ماننده ماهي همه در آب روند

شور عجبي در سر ما ميگردد
دل مرغ شده است و در هوا ميگردد

در حلقه زلف او گرفتار بديم
در گردن ما کمند ديگر آمد

در باغ در نيامدم گرد آور
درويش و تهي روم من راهگذر

در خاک در وفاي آن سيمين بر
ميکار دل و ديده مينديش ز بر

در نوبت عشق چشم باشد در بار
چون او بگذشت دل برويد چو بهار

بازآمدم اينک که زنم آتش نيز
در توبه و در گناه و زهد و پرهيز

در سر هوس عشق تو دارم همه روز
در عشق تو مست و بيقرارم همه روز

در تاريکيست آب حيوان تو مخسب
شايد که شبي در آب اندازي پوز

اي در شب حرص خفته در خواب دراز
صبح اجلت رسيد از روز بترس

رو در صف بندگان ما باش و مترس
خاک در آسمان ما باش و مترس

در کاسه سر چو نيستت باده عشق
در مطبخ مدخلان برو کاسه بليس

آتش در زن بگير پا در کويش
تازه نبرد هيچ فضول سويش

در فصل بهار و نوبهاري همه خوش
چون قند و نبات در کناري همه خوش