ديوان شمس

در مرغزار چرخ که ثورست با اسد
يک آتشي زنم که بسوزد در آن شرار

در مغز علتيست اگر اين مثلثم
خورد و گران نشد که نه در خورد اين عطاست

قاعده خوش نهاد، در طرب و در گشاد
چشم بدش دور باد والله خوش سنتي

بپوشد از نقش رويم، به شادي حله اطلس
بجوشد مهر در جانم مثال شير در مرجل

عجايب صورتي شيرين، نمکهاي جهان در وي
که ديدست اي مسلمانان نمک زيبنده در حلوا؟!

ترجيع دو، ذوق و ميل ايچي
در دادن و در گرفتن از چي

در خانه هله بگشاي که در کوي تويم
قصص جايزه برخوان نه که بر خوان توم؟

تا دامن هر جاني، پر در وگهر گردد
تا غوطه خورد ماهي در قلزم احسانت

گر آبم در پستي، من بفسرم از هستي
خورشيد پرستم من خو کرده در آن گرما

در هوشها فتاده نهايات بيهشي
در گوشها فتاده صرير صلاي او

در طبع مي نهاد هزاران خروش جوش
در ناي ني نهاد ز انفاس خود نوا

در بزم اوليا نه شکوفه نه عربده ست
در خرمن خداي، نه رخصست و ني غلا

در نان بسي برفتي، در آب هم برو
از بعد سير آب يقين مفرشت سماست

در پيش سرمستان دل، در مجلس پنهان دل
خوان ملايک مي نهي، نزل مسيحا مي کشي

تسليم شده در خم چوگان الهي
گر در طرب و شادي و، گر رهن بلاييد

در چشم تو شب اگرچه تيره ست
در ديده او کند نهاري

اي آنک در دلي، چه عجب دلگشاستي!
يا در ميان جاني، بس جانفزاستي

از آتش عشق در جهان گرميها
وز شير جفاش در وفا نرميها

گر بوي نمي بري در اين کوي ميا
ور جامه نمي کني در اين جوي ميا

آن لقمه که در دهان نگنجد به طلب
وان علم که در نشان نگنجد به طلب

دل چون ماهست در دل انديشه مدار
انداز تو انديشه گري را در آب

بي جام در اين دور شرابست شراب
بي دود در اين سينه کبابست کباب

در چشم آمد خيال آن در خوشاب
آن لحظه کزو اشک همي رفت شتاب

آب حيوان در آب و گل پيدا نيست
در مهر دلت مهر گسل پيدا نيست

آسوده کسي که در کم و بيشي نيست
در بند توانگري و درويشي نيست