ديوان شمس

اي دل چو در وطني ياد آر صحبت ما
آخر رفيق بدي در راه ممتحني

تو شاه عظيمي که در دل مقيمي
تو آب حياتي که در تن رواني

درآ در دل ما که روشن چراغي
درآ در دو ديده که خوش توتيايي

تو شاه عظيمي که در دل مقيمي
تو آب حياتي که در تن رواني

ز فکرت دل و جان گر آرام داشت
چرا رفت در سکر و در موسقي؟!

چرا بسته باشي چو در مجلسي
چرا خشک باشي چو در زمزمي

زاغي و بازي در يک قفص شد
و از زخم هر دو در ابتلايي

نفسي و عقلي در سينه ما
در جنگ و محنت مست خدايي

جنس سگاني وغ وغ کناني
مي گرد در کو در خانه نايي

يک قطره بود در ابر گران
در بحر فتد يابد گهري

در بيضه تن مرغ عجبي
در بيضه دري ز آن مي نپري

عشق آن کرم بود در تحقيق
در دل صد جنيد بغدادي

ني که يوسف خزيد در چاهي
نه محمد گريخت در غاري

شاه مرا ميل چو در آشتيست
کرد در افلاک اثر آشتي

براي تو مهان در انتظارند
سبکتر رو، چرا در مول مولي؟

ازين در برد جمله عالم مراد
برين در بميرم، چو تو سايلي

برين در چو دري درون صدف
چو دوري، چو ريمي، که در دملي

درکش چو افيون، واره تو اکنون
گه در جوابي، گه در سوالي

چند پس پرده و از در برون
بر در اين پرده، اگر بر دري

اي قبله انديشها شير خدا در بيشها
اي رهنماي پيشها چون عقل در جان مي روي

بستيم در دوزخ يعني طمع خوردن
بگشاي در جنت يعني که دل روشن

در بيشه شيران رو تا صيد کني آهو
در مجلس سلطان رو وز باده سلطان چش

آب خوبي همه در جوي تو آنگه گويي
بر در خانه ما تخته منه جامه مشو

زهره چه رو نمايد در فر آفتاب
پشه چه حمله آرد در پيش تندباد

در خانقه عالم، در مدرسه دنيا
من صوفي دل صافم، ني صوفي پشمينه