ديوان شمس

نکته مي گويي در حلقه مستان خراب
خوش بود گنج که درتابد در ويراني

در توکل تو بگويي که سبب سنت ماست
در تسبب تو نکوهيدن اسباب کني

گه خسي را بکشد سرمه جان در ديده
گه نمايد دو جهان در نظرش همچو خسي

پاسبان در تو ماه برين بام فلک
تو که در مقعد صدقي چو شه اندر وطني

بوي مشکي در جهان افکنده اي
مشک را در لامکان افکنده اي

صد دکان مکر در بازار عشق
اين چنين در بست از مکاره اي

برفروز آتش زنه در دست توست
يوسفت با توست اگر خود در چهي

مي زنم حلقه در هر خانه اي
هست در کوي شما ديوانه اي

چون هميشه آتشت در ني فتد
رفت شکر زين هوس در جان ني

گر در آب و گر در آتش مي روي
آن نمي دانم برو خوش مي روي

گنجي که تو شنيدي سوداي آن گزيدي
گر در زمين نديدي در آسمان بيابي

در آينه مبارک آن صاف صاف بي شک
نقش بهشت يک يک هم در جهان بيابي

تبريز در محقق از شمس ملت و حق
در رمزهاي مطلق صد ترجمان بيابي

همچون گداي هر در بر هر دري مزن سر
حلقه در فلک زن زيرا درازدستي

تو هم ز يوسفاني در چاه تن فتاده
اينک رسن برون آ تا در زمين نتاسي

تا يار زنده باشد کوهي کني تو سدش
چون در غمش بکشتي در غار مي کشاني

ناموسيان سرکش جبارتر ز آتش
در کوي عشق گردان امروز در گدايي

بس کن که نقل عيسي از بيخودي و مستي
در آخر ستوران در پيش خر کشيدي

در بارگاه خاقان سوداي پرنفاقان
زنبيل هر گدايي در پيش شهرياري

آن چهره چو آتش در زير زلف دلکش
گردن ببسته جان خوش در حلقه هاي دامي

در شرح درنيايي چون شرح سر حقي
در جان چرا نيايي چون جان جان جاني

گر يار راست کاري ور قول راست داري
در راست قول برگو تا در حجاز آيي

گفتا تو ناسپاسي تو مس ناشناسي
در شک و در قياسي زين ها که مي نمايي

تو خود عزيز ياري پيوسته در کناري
در بزم شهرياري بيرون ز جان و جايي

بوي کباب داري تو نيز دل کبابي
در تو هر آنچ گم شد در ماش بازيابي