ديوان شمس

در اين عالم نگنجي زين سپس تو
همان سو پر که هر دم در مزيدي

همان لحظه در جنت گشايد
چو تو راضي شوي در ابتلايي

دل سنگين چو يابد تاب آن چشم
شود در حال او در خوشابي

چنان در بحر مستي غرق گردند
که دل در عشق خوبي خوش عذاري

در او آرامگاه جان عاشق
در او بوس و کنار بي کناري

برفتم در پي جان تا کجا شد
در آن رفتن مرا بگشاد کاري

چو سايه مي دود جان در پي تو
گذشت از سايه جان در بي قراري

رخ گلنار گر در ره حجاب است
چو گل در جان زنيمش زود ناري

اگر دوران دليل آرد در آن قال
تخلف ديده اي در روي او مال

اين هر دو در آب جان دهن خشک
در عالم پر ز خويش خالي

در عشق وصال هست و هجران
در راه بلندي است و پستي

در عالم کم زنان چه بيشي
در خطه دل چه جان فزايي

در پاي غمش چه ديدي اي جان
کاين دست گشاده در دعايي

اي يوسف جان که در نخاسي
در حسن و جمال بي قياسي

مرغ دل پران مبا جز در هواي بيخودي
شمع جان تابان مبا جز در سراي بيخودي

چون بديدم در سرم سوداي تو سوداي تو
آمدي در گردنم آويختي آويختي

ور فسردي در تکبر آفتابي را بجو
در گداز هر فسرده شمس باشد ماهري

در رخ پرزهر دونان کمترک خنديده اي
هر خسي را از ضرورت در جهان بستوده اي

در ميان جان نشين کامروز جان ديگري
کاين جهان خيره است در تو کز جهان ديگري

در جمال و حسن و خوبي در جهانت يار نيست
شکرستاني وليکن ترش رويي اندکي

من چو جانداري بدم در خدمت آن پادشاه
اينک اکنون در فراقش مي کنم جان ساييي

عقل در دهليز عشقش خاکروبي بي دلي
ناطقه در لشکرش يا طبليي يا ناييي

همه در نور نهفته همه در لطف تو خفته
غلط انداز بگفته که خدايا تو کجايي

داد عشاق ز اندازه جان بيرون است
تو در انديشه و در وسوسه بيهده اي

مي نمود از در و ديوار سرا در تابش
هشت جنت ز يکي روح فزايي عجبي