ديوان شمس

بنشين که در اين مجلس لاغر نشود عيسي
برگو که در اين دولت تيره نشود رايي

بربند دهان برگو در گنبد سر خود
تا ناله در آن گنبد يابي تو مثنايي

سر بر در خمخانه زد آن سگ فرزانه
چون ديد در آن درگه شکر و شکرافزايي

اي روح بزن دستي در دولت سرمستي
هستي و چه خوش هستي در وحدت يکتايي

بگريز ز همسايه گر سايه نمي خواهي
در خود منگر زيرا در ديده خود مويي

در خدمت مخدومي شمس الحق تبريزي
بشتاب که از فضلش در منزل اجلالي

طفل خرد تو به تبارک برسيدي
در مکتب شادي ز کجا در عبسستي

در خاک مياميز که تو گوهر پاکي
در سرکه مياميز که تو شکر و شيري

در نقش بني آدم تو شير خدايي
پيداست در اين حمله و چاليش و دليري

اصداف حواسي که به شب ماند ز در دور
دانند که در هست ز درياي عطايي

درهاست در آن بحر در اصداف نگنجد
آن سوي برو اي صدف اين سوي چه پايي

تا باده نجوشيد در آن خنب ز اول
در جوش نيارد همه را او به شرابي

ما را به حکايت به در خانه ببردي
بر در بنشاندي و تو بر بام دويدي

در پيش چنين فتنه و در دست چنين مي
يا رب چه شود جان مسلمان صلاحي

از تابش آن مه که در افلاک نهان است
صد ماه بديدي تو در اجزاي زميني

در غار فتم چون دل و دلدار حريفند
دلدار چو شد اي دل در غار چرايي

در بردن جان ها و در آزردن جان ها
الحق صنما هيچ تو تقصير نکردي

مگر من يوسفم در قعر چاهي
مگر من يونسم در بطن حوتي

تو آن ماهي که در گردون نگنجي
تو آن آبي که در جيحون نگنجي

تو معجوني که نبود در ذخيره
ذخيره چيست در قانون نگنجي

برو خرقه گرو کن در خرابات
چو سالوسان چرا در ژنده باشي

در اين رنگي دلا تا تو بلنگي
نيابي در چنان تا تو چنيني

در اين خاکستر هستي چو غلطي
در آتشدان و کانون شو که بودي

دو ديده در عدم دوز و عجب بين
زهي اوميدها در نااميدي

در اقليم عدم ز آحاد بودي
در اين ده گر چه مشهور و وحيدي