167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان شمس
يک جان چه محل دارد در خدمت جانانه
مانند دل روشن در پيشگه سينه
عفريت همي رقصد در عشق يکي ديوه
و آن در که نمي گويم در سينه گشاده
دل در سر ساقي شد و سر در سر باده
شاهي به در خانه بواب رسيده
مي نگنجد در جهان در خويشتن پا کوفته
در دماغ عاشقانش باده و افيون شده
از گوشه اي درآمد بنهاد در ميانه
در مغز اصل صافيم باقي بمانده درده
زو باغ زنده گشته و در کار آمده
در وا نگشت ماندم دروا بسوخته
گفتم خواجه حکيم چيست در اين خنبره
ز لذت نظرش رست در قفا ديده
سر برنيارد سرکشي نفسي نماند اماره اي
در خم گردون فکنم هر نفسي غلغله اي
در طلب تجليي در نظري و منظري
بر در دل نشستني تا بگشايدت دري
فرض بود مسابقه بر دل هر مظفري
وقت سخن تو خامشي در خمشي تو ناطقي
در نفس يگانگي شيخ نه و مريد ني
نقش کننده هم تويي در دل هر مشبهي
در دل تنگ پرگره پنجره باز مي کني
در پي هر زمينيي مرتقب سماييي
وگر زين خواب آشفته بجستي در نعم بودي