ديوان شمس

ابر چون ديد که در زير تتق خوبانند
برفشانيد نثار گهر و در عدن

ابر چون ديد که در زير تتق خوبانند
برفشانيد نثار گهر و در عدن

بس بديدم نقش ها در نور فقر
بس بديدم نقش جان در روش من

هر که او اندر دل نوح است رست
هر که در پستي است در دريا فکن

فرمود مشکلاتي در وي عجب عظاتي
خامش در زبان ها آن مي نيايد آسان

چون شد گرو گليمي بهر در يتيمي
با فتنه عظيمي تو دست در کمر کن

ماييم ذره ذره در آفتاب غره
از ذره خاک بستان در ديده قمر کن

جاني که برفروزد در عشق تو بسوزد
خواهي که تازه گردد در حوض کوثرش زن

زان جام بي دريغ در انديشه ها بريز
در بيخودي سزاي دل خودپسند کن

در مطبخ خدا اگرت قوت روح نيست
آن گاه سر در آخر اين گوسفند کن

در مرغزار غيرت چون شير خشمگين
در خونم اي دو ديده چرا مي کني مکن

در طره هاش نسخه اياک نعبد است
در چشم هاش غمزه اياک نستعين

چنگ به من درزدي چنگ مني در کنار
تار که در زخمه ام سست شود بگسلان

خانه خرابي گرفت ز آنک قنق زفت بود
هيچ نگنجد فلک در در و دهليز من

مست جام حق شوم فاني مطلق شوم
پر برآرم در عدم برپرم در لامکان

گر در نعيمم در زر و سيمم
بي تو يتيمم درمان ما کن

مريخيم و جز خون نبود
در طالع من در اختر من

آن کس که منم خاک در او
مي کوبد او بام و در من

خيز ببند آن در اما چه سود
قارع در گشت دو صد درشکن

اين در رحمت که گشادي مبند
اي در تو قبله هر ممتحن

در نظرش روشني چشم من
در رخ او باغ و تماشاي من

بر در من کيست که در مي زند
جان و جهان است و تمناي من

بسي خورشيد افلاکي نهان در جسم هر خاکي
بسي شيران غرنده نهان در صورت آهو

در ميان هفت دريا دامن تو خشک کو
در ميان هفت دوزخ عنصر تو سرد کو

در درون عاريت هاي تن تو بخششي است
در ميان جان طلب کان بخشش وهاب کو