ديوان شمس

در روزن من نور تو روزي که بتابد
در خانه چو ذره به طرب رقص کنانم

تا بر نمک و نان تو انگشت زدستيم
در فرقت و در شور بس انگشت گزيديم

در نيرب شاهانه بديديم درختي
در سايه آن شسته و درواي دمشقيم

که در هفتم زمين با تو بلندم
که در هفتم فلک بي روت پستم

در اين تيزاب که چون برگ کاه است
به مشتي گل در او بنياد کردم

ايا ياري که در تو ناپديدم
تو را شکل عجب در خواب ديدم

منم همراز تو در حشر و در نشر
نه چون ياران دنيا ميزبانم

در خواب سخن نه بي زبان گويند
در بيداري من آن چنان گويم

گر سايه من در اين جهان است
غم نيست که من در آن جهانم

در خانه حسن بود ماهي
رفتيمش و بام و در گرفتيم

مي خرامد جان مجلس سوي مجلس گام گام
در جبينش آفتاب و در يمينش جام جام

ديده پردرد بودم دست در عيسي زدم
خام ديدم خويش را در پخته اي آويختم

در معاني گم شدستم همچنين شيرينتر است
سوي صورت بازنايم در دو عالم ننگرم

چون بديدم صبح رويت در زمان برخيستم
گرم در کار آمدم موقوف مطرب نيستم

در تن مرد مجاهد در ره مقصود دل
هست بهتر از حيات صد هزاران جان صيام

چونک در باغت به زير سايه طوبيستم
گرم در کار آمدم موقوف مطرب نيستم

به تو ديوار نمايم سوي خود در بگشايم
به ميان دست نباشد در و ديوار برآرم

شمس تبريز چو در باغ صفا رو بنمود
زود در گردن عشقش همه آونگ شويم

کي شود بحر کيهان زير خاشاک پنهان
گشته خاشاک رقصان موج در زير و در بم

خون شدم جوشيده در رگ هاي عشق
در دو چشم عاشقانش نم شدم

بنده صورت آنم که از او
روز و شب در گل و در گلزارم

گلم ار چند که خارم در پاست
يوسفم گر چه در اين زندانم

در وصال شب او همچو نيم
قند مي نوشم و در افغانم

زر با خاک درآميخته ام
باش در کوره روم در کانم

گم کنم خويش در اوصاف ملک
من در اوصاف بشر مي نروم