ديوان شمس

قلندر هست در کشتي نشسته
روان در را و از رفتار فارغ

در اين حيرت بسي بيني در اين راه
ز کشتي و ز دريابار فارغ

در ميان ريگ سوزان در طريق باديه
بانگ هاي رعد بيني مي زند سقاي عشق

بر هفت فلک بگذر افسون زحل مشنو
بگذار منجم را در اختر و در فالک

تو صحراي دل بين در آن قطره خون
زهي دشت بي حد در آن کنج تنگ

گل آن جهانيست نگنجد در اين جهان
در عالم خيال چه گنجد خيال گل

خداي را بنگر در سياست عالم
عقول را بنگر در صناعت انمل

گه در طواف آتشم گه در شکاف آتشم
باد آهن دل سرخ رو از دمگه آهنگرم

امروز همچون آصفم شمشير و فرمان در کفم
تا گردن گردن کشان در پيش سلطان بشکنم

خون روي را ريختم با يوسفي آميختم
در روي او سرخي شوم در موش باريکي شوم

باز در اسرار روم جانب آن يار روم
نعره بلبل شنوم در گل و گلزار روم

زانک دلم هر نفسي دنگ خيال تو بود
گر طربي در طربم گر حزني در حزنم

همه بازان عجب ماندند در آهنگ پروازم
کبوتر همچو من ديدي که من در جستن بازم

پس جامه برون کردم مستانه جنون کردم
در حلقه آن مستان در ميمنه بنشستم

در مجلس آن رستم در عربده بنشستم
صد ساغر بشکستم آهسته که سرمستم

در کاس تو افتادم کز باده تو شادم
در طاس تو افتادم چون مهره آن نردم

در زير قبا جانا شمعي پنهان داري
خواهي که زني آتش در خرمن و انبارم

تو گرد دلم گردان من گرد درت گردان
در دست تو در گردش سرگشته چو پرگارم

ماننده مريخي با ماه و فلک خشمم
وز چرخ کله زرين در ننگم و در عارم

رو آر گر انساني در جوهر پنهاني
کو آب حيات آمد در قالب همچون خم

ما منتظر وقت و دل ناظر تو دايم
در حالت آرامش در شورش و غوغا هم

در منزل اول به دو فرسنگي هستي
در قافله امت مرحوم رسيديم

گفتند در اين دام يکي دانه نهاده ست
در دام چنانيم که ما دانه ندانيم

گفتي که جدا مانده اي از بر معشوق
ما در بر معشوق ز انده در امانيم

خورشيد جهاني تو و ما ذره پنهان
درتاب در اين روزن تا در نظر آييم