ديوان شمس

نگفتمت که بدان سوي دام در دامست
چو درفتادي در دام کي رهات کنند

ستاره ايست خدا را که در زمين گردد
که در هواي ويست آفتاب و چرخ کبود

در اين قرص زرين بالا تو منگر
که در اندرون بوريايي ندارد

منتظر باش و چشم بر در دار
کو نظر را در انتظار نهاد

باز در دل يکي دليست نهان
چون سواري نهان شده در گرد

عشق جان ها در آستين دارد
در ره عشق جان نثار بود

رقص کنان گوي اگر چه ز زخم
در غم و در کوب و کشاکش بود

مفخر تبريز تو را شمس دين
شرق نه در پنج و نه در شش بود

در تبريزست تو را دام دل
رحمت پيوسته در آن دام داد

آه در آن شمع منور چه بود
کآتش زد در دل و دل را ربود

باد تکبر اگرم در سرست
هم ز دم اوست که در من دميد

نوري که نيارم گفت در پاي تو مي افتد
معنيش که درويشا در ما بنگر خوشتر

وان گاه نکو بنگر در صحن عيار جان
در حال درخشاني وز تابش او برخور

به ساقي درنگر در مست منگر
به يوسف درنگر در دست منگر

ايا ماهي جان در شست قالب
ببين صياد را در شست منگر

در اين سرما و باران يار خوشتر
نگار اندر کنار و عشق در سر

در آن صحرا بچر گر مشک خواهي
که مي چرد در آن آهوي تاتار

در روز اجل چو من بميرم
در گور مکن مرا نگهدار

عاشقي در خشم شد از يار خود معشوق وار
گازري در خشم گشت از آفتاب نامدار

طفل جان در مکتبش استاد استادان شدست
اي خدا اين طفل را در مکتبش پاينده دار

قسمت حقست قومي در ميان آفتاب
پاي کوبانند و قومي در ميان زمهرير

گرم در گفتار آمد آن صنم اين الفرار
بانگ خيزاخيز آمد در عدم اين الفرار

کفر دان در طريقت جهل دان در حقيقت
جز تماشاي رويت پيشه و کار ديگر

گر ز سر عشق او داري خبر
جان بده در عشق و در جانان نگر

در خرابات دلم انديشه هاست
در هم افتاده چو مستان اي پسر