ديوان شمس

مبارکي که بود در همه عروسي ها
در اين عروسي ما باد اي خدا تنها

پنبه در گوش و موي در چشمست
غم فردا و وسوسه سودا

تو وفا را مجو در اين زندان
که در اين جا وفا نکرد وفا

در دل هر ذره تو را درگهيست
تا نگشايي بود آن در خفا

ني که منم بر در بلک توي
راه بده در بگشا خويش را

در آن بحري که خضرانند ماهي
در او جاويد ماهي جاودان آب

آن حريفان چو جان و باقيان جاودان
در لطافت همچو آب و در سخاوت چون سحاب

اي مهار عاشقان در دست تو
در ميان اين قطارم روز و شب

اين ننالد تا نکوبي بر رگش
وان دگر در نفي و در سوزست خوب

پوستي ام دور مانده من ز گوشت
چون ننالم در فراق و در عذاب

در جيب خاک کردي ارواح پاک جيبان
سر کرده در گريبان چون صوفيان مراقب

خاموش و در خراب همي جوي گنج عشق
کاين گنج در بهار بروييد از خراب

صد حاجت گوناگون در ليلي و در مجنون
فريادکنان پيشت کاي معطي بي حاجت

ما لنگ شديم اين جا بربند در خانه
چرنده و پرنده لنگند در اين حضرت

گفتم که در انبوهي شهرم کي بيابد
آن کس که در انبوهي اسرار مرا يافت

تو در جويي و خارت مي خراشد
نمي داني که خاري در سرا رست

نيايد در نظر آن سر يک تو
که در فکر آنچ آيد چارتويست

تو را در دلبري دستي تمامست
مرا در بي دلي درد و سقامست

دلم از مهر در ماتم نشسته ست
عجب در مهر دل دلدار چونست

شفق وارم به هر صبحي به خون در
که در هر صبح آن خون خوار مستست

در ذات تو کي رسند جان ها
چون غرقه شدند در صفاتت

در هر کويي از او فغانيست
در هر راهي از او غباريست

در هر گوشي از او سماعيست
هر چشم از او در اعتباريست

گه در يم و گاه سوي ساحل
در جستن قطره اش سري هست

اي گشته ز شاه عشق شهمات
در خشم مباش و در مکافات