167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
ديوان ناصر خسرو
شير پاکيزه کجا باشد در آلوده لگن؟
نبينم با تو چيزي من همي جز باد در انبان
تو در خزي و در ديبا چرا گوئي سخن عريان؟
زين چشم بر اين گوهر مانده است در اين کان
اين از در قصر آمد و آن از در ويران
بيخ مر آن را به زير خاک در آهون
گمراه چرا شد دل هشيار تو در دين؟
سخت کند بر تو در به تنبه و فانه
گرنه کار دين چنين در شور و در غوغاستي؟
به دريا در تو را ملکي نباشد ماهي، اي غازي
اگر در جستن چيزي که آنت نيست با آزي؟
درو زهره بمانده زرد و حيران چون زليخائي
در نيابد سايه را کس، بر پيش تا کي دوي؟
تا علي کند آن قوي در زان حصار، اي ناصبي؟
نه بند در تو چنين از چه شادمان شده اي؟
خسرو و شيرين نظامي
که دارد لعل و گوهر جاي در سنگ
در آن محنت چو خر در گل فرو ماند
که در سگ بيند و در ما نه بيند
که خوش باشد به يک جا شمع و شکر
نه درم را کسي در دور سفته است
شرف نامه نظامي
لب از لعل کاني و دندان ز در
ديوان وحشي بافقي
کسي کو بگذراندي تشنه از آب بقا خود را
من که نشنيدم در اول پند نيک انديش را
چون کنم چاره من چيست در اين باب امشب
آتشي افتاد در مجمر که دود از عود خاست
بيني که در اين ره چه نشيب و چه فراز است
گر از خط تو بود در نظر غبار خوش است
گرد حرماني که بر رويم در اين مدت نشست
سر زنجير گيرد و ز در عقلم درون آرد
کز يک نگاه چشم تو در کار من نکرد
صراحي در بغل جام ميش در آستين باشد
تا به روزم چشم بر بام و در آن خانه بود
آنکه مجنون بود اينش در جهان سرکوب بود
در بند فرجه ايست که از تن به در زند
که در هر گوشه اي افسانه سوداي من باشد
هر گه که در خاطر مرا آن جامه گلگون بگذرد
نبود عجب کز نظم او از در مکنون بگذرد
در بسته بوده اي و گلش را نچيده اند
که شوق افزون شود چون روزگاري در ميان افتد
در چمن وحشي چنين دامن پر از گل مي کند
به روي ناکسي چون من در بستان که بگشايد
چنين فصلي در بستان به روي دوستان بندد
که چون بر کارواني تاخت اول دست جان بندد
تا تو گفتي دور شو زين در کسم ديگر نديد
حاکم تويي در آمدن دير و زود خويش
در هم شکست بند و در بند خانه هم
باو در بزمگاه عيش مي در جام مي کردم
کردم ميان خاک و خون زنجير فرسايي کنم
بيش از اينش در جراحت نوک نشتر نشکنيم
درمانده ام و چاره اين باب ندارم