مثنوي معنوي

خواب در بنهاده اي بيداريي
بسته اي در بي دلي دلداريي

جوشش و افزوني زر در زکات
عصمت از فحشا و منکر در صلات

ميوه شيرين نهان در شاخ و برگ
زندگي جاودان در زير مرگ

هر يکي از ديگري استوده تر
در سخا و در وغا و کر و فر

در جهان نبود مددشان از بهار
جز مگر در جان بهار روي يار

از قدح گر در عطش آبي خوريد
در درون آب حق را ناظريد

آنک عاشق نيست او در آب در
صورت صورت خود بيند اي صاحب بصر

چون بکرد آن منع دلشان زان مقال
در هوس افتاد و در کوي خيال

گر ببندي در صطبلي گاو نر
باز يابي در مقام گاو خر

در سبب چون بي مرادت کرد رب
پس چرا بدظن نگردي در سبب

اندر آن قلعه خوش ذات الصور
پنج در در بحر و پنجي سوي بر

در تضرع جوي و در افناي خويش
کز تفکر جز صور نايد به پيش

نک در افتاديم در خندق همه
کشته و خسته بلا بي ملحمه

در تفحص آمدند از اندهان
صورت کي بود عجب اين در جهان

امردي و کوسه اي در انجمن
آمدند و مجمعي بد در وطن

در خموشي هر سه را خطرت يکي
در سخن هم هر سه را حجت يکي

بازي آن تست بر روي بساط
خويش را در طبع آر و در نشاط

حق ندارد خاصگان را در کمون
از مي احرار جز در يشربون

چرخ را چرخ اندر آرد در زمن
چون بخواند در دماغش نيم فن

عمرها بوده عزب مشتاق و مست
بر کنيزک در زمان در زد دو دست

هي در آ در کشتي ما اي نژند
يا تو آن کشتي برين کشتي ببند

مي گريزي از پشه در کزدمي
مي گريزي در يمي تو از نمي

خويشتن رسوا مکن در شهر چين
عاقلي جو خويش از وي در مچين

اي طمع در بسته در يک جاي سخت
که آيدم ميوه از آن عالي درخت

بهر نادر حکمتي در علم حق
که نبشت آن حکم را در ما سبق