ديوان شمس

اي شمع من بس روشني بس روشني در خانه ام چون روزني چون روزني
تير بلا چون دررسد چون دررسد هم اسپري هم جوشني هم جوشني

صبر مرا برهم زدي برهم زدي عقل مرا رهزن شدي رهزن شدي
دل را کجا پنهان کنم در دلبري تو بي حدي تو بي حدي

هر جا تويي جنت بود جنت بود هر جا روي رحمت بود رحمت بود
چون سايه ها در چاشتگه فتح و ظفر پيشت دود پيشت دود

فضل خدا همراه تو همراه تو امن و امان خرگاه تو خرگاه تو
بخشايش و حفظ خدا حفظ خدا پيوسته در درگاه تو درگاه تو

گل جامه در از دست تو اي چشم نرگس مست تو
اي شاخ ها آبست تو اي باغ بي پايان من

اي بوي تو در آه من وي آه تو همراه من
بر بوي شاهنشاه من شد رنگ و بو حيران من

جانم چو ذره در هوا چون شد ز هر ثقلي جدا
بي تو چرا باشد چرا اي اصل چار ارکان من

هر سو دو صد ببريده سر در بحر خون زان کر و فر
رقصان و خندان چون شکر ز انا اليه راجعون

تن را تو مشتي کاه دان در زير او درياي جان
گر چه ز بيرون ذره اي صد آفتابي از درون

کو صرفه و استيزه ات بر نان و بر نان ريزه ات
کو طوق و کو آويزه ات اي در شکافي سرنگون

کو آن فضولي هاي تو کو آن ملولي هاي تو
کو آن نغولي هاي تو در فعل و مکر اي ذوفنون

اين بانگ ها از پيش و پس بانگ رحيل است و جرس
هر لحظه اي نفس و نفس سر مي کشد در لامکان

در من کسي ديگر بود کاين خشم ها از وي جهد
گر آب سوزاني کند ز آتش بود اين را بدان

دلدار من در باغ دي مي گشت و مي گفت اي چمن
صد حور خوش داري ولي بنگر يکي داري چو من

گفتم که چوني در سفر گفتا که چون باشد قمر
سيمين بر و زرين کمر چشم و چراغ مرد و زن

بس سنگ و بس گوهر شدم بس مؤمن و کافر شدم
گه پا شدم گه سر شدم در عودت و تکرار من

جان گر همي لرزد از او صد لرزه را مي ارزد او
کو ديده هاي موج جو در قلزم زخار من

هر جا يکي گويي بود در حکم چوگان مي دود
چون گوي شو بي دست و پا هنگام وحداني است اين

دلدار من در باغ دي مي گشت و مي گفت اي چمن
صد حور کش داري ولي بنگر يکي داري چو من

خوش مي روي در جان من خوش مي کني درمان من
اي دين و اي ايمان من اي بحر گوهردار من

او فارغ است از کار تو وز گندم و خروار تو
تا آب هست او مي طپد چون چرخ در اسرار من

بخت نگار و چشم من هر دو نخسبد در زمن
اي نقش او شمع جهان اي چشم من او را لگن

اي کار جان پاک از عبث روزي جان پاک از حدث
هر لحظه زايد صورتي در شهر جان بي مرد و زن

گفتي که جان بخشم تو را ني ني بگو بکشم تو را
تا زنده اي باشم تو را چون شمع در گردن زدن

گل جامه در از دست تو وي چشم نرگس مست تو
اي شاخه ها آبست تو وي باغ بي پايان من