مثنوي معنوي

بازگونه نعل در ره تا رباط
چشمها را چار کن در احتياط

گفت پيغامبر که در بحر هموم
در دلالت دان تو ياران را نجوم

هر کجا آيي تو در جنگي فراز
بيني آنجا دو عدو در کشف راز

در عمارتها سگانند و عقور
در خرابيهاست گنج عز و نور

لابه کردي در نماز و در دعا
کاي خداوند و نگهبان رعا

تا جهان لرزان بود مانند برگ
در شمال و در سموم بعث و مرگ

تو بخوان آن را به خود در خلوتي
هين مجو در خواندن آن شرکتي

عشق را در پيچش خود يار نيست
محرمش در ده يکي ديار نيست

يک دهان نالان شده سوي شما
هاي هويي در فکنده در هوا

آنچ در ره ديد از رنج و ستم
گرچه در خوردست کوته مي کنم

زانک لولاکست بر توقيع او
جمله در انعام و در توزيع او

چونک حق قهري نهد در نان تو
چون خناق آن نان بگيرد در گلو

در زمان بيهشي خود هيچ من
در زمان هوش اندر پيچ من

هم در آب ديده عريان بيستم
بر در تو چونک ديده نيستم

در قفص افتند زاغ و جغد و باز
جفت شد در حبس پاک و بي نماز

در تن خود بنگر اين اجزاي تن
از کجاها گرد آمد در بدن

وآن بيابان سر به سر در ذيل کوه
پر خلايق شکل موسي در وجوه

جمله کفها در دعا افراخته
نغمه ارني به هم در ساخته

آن دو فاضل فضل خود در يافتند
با ملايک از هنر در بافتند

فجفجي در جمله ديوان فتاد
شورشي در وهم آن سلطان فتاد

مشنو اين دفع وي و فرهنگ او
در نگر در ارتعاش و رنگ او

خاصه که در چشم افتد خس ز باد
چشم افتد در نم و بند و گشاد

در روش يمشي مکبا خود چرا
چون همي شايد شدن در استوا

در دل معشوق جمله عاشق است
در دل عذرا هميشه وامق است

در دل عاشق به جز معشوق نيست
در ميانشان فارق و فاروق نيست