مثنوي معنوي

که در افکندم به کيوان گوي را
در کشيد اي اختران هم روي را

مي ندانم که مرا چون مي کشي
گاه در بر گاه در خون مي کشي

نه ز بغداد و نه موصل نه طراز
در کشي در ني و ني راه دراز

عکس خود در صورت من ديده اي
در قتال خويش بر جوشيده اي

نه چنان مرگي که در گوري روي
مرگ تبديلي که در نوري روي

در همه عالم اگر مرد و زنند
دم به دم در نزع و اندر مردنند

گفته او جمله در بحر بود
که دلش را بود در دريا نفوذ

در دهانش تلخ آيد شهد خلد
چون نبود از وافيان در عهد خلد

هر که را خواهي تو در کعبه بجو
تا برويد در زمان او پيش رو

گاه در سعد و وصال و دلخوشي
گاه در نحس فراق و بيهشي

باز آمد آب جان در جوي ما
باز آمد شاه ما در کوي ما

در ده جغدان فضولي مي کني
فتنه و تشويش در مي افکني

پيش خر خرمهره و گوهر يکيست
آن اشک را در در و دريا شکيست

در سر حيوان خدا ننهاده است
کو بود در بند لعل و درپرست

در پي جنت بدم در جست و جو
جنتي بنمود از هر جزو تو

آفتابي رفت در کازه هلال
در تقاضا که ارحنا يا بلال

در پي خورشيد وحي آن مه دوان
وآن صحابه در پيش چون اختران

گفت چون باشد خود آن شوريده خواب
که در آيد در دهانش آفتاب

صبر و پرهيز اين مرض را دان زيان
هرچه خواهد دل در آرش در ميان

جمله در ايذاي بي جرمان حريص
در قفاي همدگر جويان نقيص

در مزارع طالب دخلي که نيست
در مغارس طالب نخلي که نيست

در مدارس طالب علمي که نيست
در صوامع طالب حلمي که نيست

تا که بينايان ما زان ذو دلال
در نيايند از فن او در جوال

اين به صورت گر نه در گورست پست
گورها در دودمانش آمدست

خنده ها در گريه ها آمد کتيم
گنج در ويرانه ها جو اي سليم