167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
ديوان فرخي سيستاني
ببر در کش نگاريني که نامش کرده اي جانان
گه راي بگريزد ز تو، گه رام و گه خان گه تگين
نبيني راغ را کز لاله چون زيبا و در خور شد
ديوان فروغي بسطامي
که دل گم کرده ام آنجا و مي جويم نشانش را
بر سر هر حلقه اي صد پيچ و خم دادي مرا
بي سر و سامان عشق بي دل و بي دين تست
ور نه چشم و لب و رخسار و دهان اين همه نيست
وان که مي کند سير صورتت، وصف آفريننده مي کند
من حکايت از رفته مي کنم، او حديث از آينده مي کند
کز شميم خود باد نوبهار، خاک مرده را زنده مي کند
ما در اين گمان کانچه مي کند، آسمان گردنده مي کند
فرياد که از دستش يک شهر به جان آيد
ز شستي خورده ام پيکان که جان مي رقصد از تيرش
نه بهره از شاخ سمن، نه قسمت از گل چيدنم
ما را و خود را بيش از اين آزرده و رسوا مکن
من به فکر مهر او، او در خيال کين من
زناربندي را نگر، تسبيح خواني را ببين
طرفه دامي به ره گبر و مسلمان شده اي
که هم چاه ذقن داري و هم مشکين رسن داري
که سر تا پا همه بندي و پا تا سر همه چيني
کاش با ما مي شد اين سودا که با وي مي کني
زان که هر يک هم سري با در غلطان مي کند
ديوان قاآني
عيد دارم سال و ماه و هفته صبح و شام را
من و وصل تو زه زه از اين عجايب
رقص خواهم کرد زين پس در ميان شيخ و شاب