مثنوي معنوي

وآن جماعت جمله از جهل و عما
در شکسته در امر شاه را

اين حياتي خفيه در نقش ممات
وان مماتي خفيه در قشر حيات

مي فتد اين عقلها در افتقاد
در مغا کي حلول و اتحاد

هر کسي را خدمتي داده قضا
در خور آن گوهرش در ابتلا

اين جهان زن جنگ قايم مي بود
در عناصر در نگر تا حل شود

غالبست و چير در هر دو جهان
شرح اين غالب نگنجد در دهان

ليک معنيشان بود در سه مقام
در مراتب هم مميز هم مدام

امر آيد در صور رو در رود
باز هم از امرش مجرد مي شود

راکب و مرکوب در فرمان شاه
جسم بر درگاه وجان در بارگاه

پند ما در تو نگيرد اي فلان
پند تو در ما نگيرد هم بدان

هفت چرخ ازرقي در رق اوست
پيک ماه اندر تب و در دق اوست

هر ستاره خانه دارد در علا
هيچ خانه در نگنجد نجم ما

عقلشان در نقل دنيا پيچ پيچ
فکرشان در ترک شهوت هيچ هيچ

صدرشان در وقت دعوي هم چو شرق
صبرشان در وقت تقوي هم چو برق

وقت خودبيني نگنجد در جهان
در گلو و معده گم گشته چو نان

عاشقي که آلوده شد در خير و شر
خير و شر منگر تو در همت نگر

در تردد مي زند بر همدگر
خوف و اوميد بهي در کر و فر

آنچنان که مادران مهربان
نرم کردش تا در آمد در بيان

خويشتن پيچيده در برگ و گياه
تا در افتد صيد بيچاره ز راه

گفت او را کيستي تو سبزپوش
در بيابان در ميان اين وحوش

مصلحت در دين ما جنگ و شکوه
مصلحت در دين عيسي غار و کوه

راه جان بازيست و در هر غيشه اي
آفتي در دفع هر جان شيشه اي

از وباي زرق و محرومي بر آ
در جهان حي و قيومي در آ

در سر آنچ هست گوش آنجا رود
در سر ار صفراست آن سودا شود

چون در آمد آن ضرير از در شتاب
عايشه بگريخت بهر احتجاب