167906 مورد در 0.14 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
برگ عيشي را که چون گل خلق بر هم چيده اند
هر که را چون بحر، گوهر در ته پا ريختند
صبر آن دارم که خط زان روي چون گل سر کند
شست چون صاف است پيکان جاني خود وا مي کند
هر کجا افتد ز دوش اين بار، منزل مي شود
بر جنون زد هر که صائب ناله اي از ما شنيد
خلاصي نيست هر کس را که در قيد فرنگ افتد
که از خود هر که بيرون رفت در دنيا نمي گنجد
چرا چون تاک کس هر لحظه بر شاخ ديگر پيچد؟
که هر چيني که بر ابرو زني موج خطر گردد
به لب تا از ته دل مي رسد خميازه مي گردد
سر ما گرم ازين پيمانه کم کم نمي گردد
همان بهتر که چون ساغر لب از چون و چرا بندد
به قصد جان من هر خار تيري در کمان دارد
که در وقت خرام آن سرو بالا را نگه دارد
که دامن هر که را سوز،د مرا آتش به جان گيرد
دل هر جايي من کي به يک محراب مي سازد؟
به درد و داغ عشق آن کس که در اينجا فزون سوزد
که از بهر چه اين بي شرم از آغوش تو برخيزد
زنقش پاي من تا روز محشر دود مي خيزد
که مي در جامم از کيفيت ديدار مي ريزد
از ان خوشتر که چشمي در پي سامان من باشد
که چون يک بال گردد مرغ از پرواز مي ماند
چه گل از عمر مي چيند، چه خير از مال مي بيند؟
هرچه در راه خدا مي دهي آن مي ماند