ديوان صائب

چو خود را يافتي، در توست هر مطلب که مي جويي
به خود هر کس رسيد اينجا، به آساني رسيد آنجا

که را مي گشت در دل کز زمين انسان شود پيدا؟
که مي گفت از تنور خام اين طوفان شود پيدا؟

ز سيما مي شود روشندلان را مهر و کين پيدا
که در دل هر چه پوشيده است، گردد از جبين پيدا

ز مشرق تا به مغرب طي کني يک روز بي زحمت
اگر چون مهر در راه طلب تنها نهي پا را

مکن تکليف همراهي به ما اي سيل پا در گل
که دست از جان خود شستن به دريا مي برد ما را

ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟
که مي رويد بت از ديوار و در کاشانه ما را

نهان در زنگ ازان چون تيغ دارم جوهر خود را
که من از عرض جوهر دوست تر دارم سر خود را

به چشم کم مبين اي کج نظر دلهاي پر خون را
که ناز خيمه ليلي است در سر، داغ مجنون را

دل روشن سر بي مغز ما را گرم مي سازد
که مي چون آتشين شد پنبه در مي گيرد از مينا

حسن روز افزون او صائب يکي صد شد ز خط
گر چه حسن از حلقه خط مي شود پا در رکاب

گر چه با هر موجه اي دام دگر مي دارد آب
از ته دل وصل دريا در نظر مي دارد آب

من که دارم تکيه بر شمشير چون سازم، که چرخ
غوطه در خون مي دهد آن را که از گل بسترست

غوطه زن در بحر و فارغ شو ز گير و دار موج
چون حباب شوخ چشم اين کاسه گرداني بس است

نيست چون عنقا ز من جز نام چيزي در ميان
خود پرستش مي کند خود را و ممنون از من است

تا چه با عاشق کند آن لب، که جام باده را
بوسه اش خون در جگر از بد ادايي کرده است

چين ابرو را چه در آزار ما سر داده اي؟
غير آه بي اثر ديگر چه از ما سر زده است؟

زير گردون هر که را مي بينم از صاحبدلان
دست و پا در زير تيغ بي امان گم کرده اي است

تير تخشي دارد از نخجير ما هر کس که هست
گر چه ما را چون کمان در خانه جز خميازه نيست

تا به کي شد دل از طول امل در پيچ و تاب؟
از فسون اين مهره را از مار مي بايد گرفت

مي رود خط تنگ سازد جا بر آن کنج دهن
بوسه اي گر مي کني در کار ما وقت است وقت

هر که گردد بي سر و پا در خم چوگان چرخ
نور از خورشيد مي گيرد چو ماه از شش جهت

پيش ما سايه ديوار و هما هر دو يکي است
خاک و زر در نظر همت ما هر دو يکي است

هر که دست از تو کشيده است چه دارد در دست؟
چه طلب مي کند آن کس که طلبکار تو نيست؟

آب شد دل تا به آن شيرين شمايل راه برد
خواب در ره کي کند هر کس به منزل راه برد؟

سالها ته کرده ام زانو در آتش همچو زلف
تا به کف سر رشته اي از پيچ و تابم داده اند