مثنوي معنوي

آن يکي را در قيامت ز انتباه
در کف آيد نامه عصيان سياه

آنچنان نامه پليد پر وبال
در يمين نايد درآيد در شمال

تو روا داري که اين نامه مهين
بگذرد از چپ در آيد در يمين

بود در حمام آن زن ناگهان
يادش آمد طشت و در خانه بد آن

گشت پران جانب خانه شتافت
خواجه را در خانه در خلوت بيافت

آن کنيزک جست آشفته ز ساز
مرد بر جست و در آمد در نماز

شوي خود را ديد قايم در نماز
در گمان افتاد زن زان اهتزاز

پس در حمام را بستند سخت
تا بجويند اولش در پيچ رخت

در جگر افتاده استم صد شرر
در مناجاتم ببين بوي جگر

در بن چاهي همي بودم زبون
در همه عالم نمي گنجم کنون

ضعف قطب از تن بود از روح ني
ضعف در کشتي بود در نوح ني

گفت خر گر در غمم گر در ارم
قسمتم حق کرد من زان شاکرم

گفت پيغامبر که بر رزق اي فتي
در فرو بسته ست و بر در قفلها

هر طرف در وي يکي چشمه روان
اندرو حيوان مرفه در امان

از منافق عذر رد آمد نه خوب
زانک در لب بود آن نه در قلوب

هر چه در دوشاب جوشيده شود
در عقيده طعم دوشابش بود

کنده اي را لوطيي در خانه برد
سرنگون افکندش و در وي فشرد

آن يکي در خانه اي در مي گريخت
زرد رو و لب کبود و رنگ ريخت

چه در افتاديم در دنبال خر
از گلستان گوي و از گلهاي تر

کمترين فرعون چست فيلسوف
ماه او در برج وهمي در خسوف

هشت جنت گر در آرم در نظر
ور کنم خدمت من از خوف سقر

در نگنجد عشق در گفت و شنيد
عشق درياييست قعرش ناپديد

در تصور در نيايد عين آن
عيب بر تصوير نه نفيش مدان

تا تو باشي در حجاب بوالبشر
سرسري در عاشقان کمتر نگر

خاک را ديدي برآمد در هوا
در ميان خاک بنگر باد را