مثنوي معنوي

شور مي ده کور مي خر در جهان
چون نداري آب حيوان در نهان

ننگرم در تو در آن دل بنگرم
تحفه او را آر اي جان بر درم

روزها آن آهوي خوش ناف نر
در شکنجه بود در اصطبل خر

مضطرب در نزع چون ماهي ز خشک
در يکي حقه معذب پشک و مشک

حله مي پرد ز من در امتحان
هم چو برگ از نخ در فصل خزان

وان قد صف در نازان چون سنان
گشته در پيري دو تا هم چون کمان

فعل تو وافيست زو کن ملتحد
که در آيد با تو در قعر لحد

يک سپد پر نان ترا بي فرق سر
تو همي خواهي لب نان در به در

در سر خود پيچ هل خيره سري
رو در دل زن چرا بر هر دري

اين سخن در سينه دخل مغزهاست
در خموشي مغز جان را صد نماست

پس در اقبال و دولت چون بود
چون شود جني و انسي در حسد

آن تعمق در دليل و در شکال
از بصيرت مي کند او را گسيل

خر مؤدب گشته در خاتون فشرد
تا بخايه در زمان خاتون بمرد

در ره نفس ار بميري در مني
تو حقيقت دان که مثل آن زني

چون در افتد در گلوشان حبل دام
دانه خوردن گشت بر جمله حرام

لطف مخفي در ميان قهرها
در حدث پنهان عقيق بي بها

من چو کلکم در ميان اصبعين
نيستم در صف طاعت بين بين

مؤمني آخر در آ در صف رزم
که ترا بر آسمان بودست بزم

جان چو خفته در گل و نسرين بود
چه غمست ار تن در آن سرگين بود

بي نوا هر دم همي گويد که کو
در مجاعت منتظر در جست و جو

جان تن خود را شناسد وقت روز
در خراب خود در آيد چون کنوز

چونک پاي چپ بدي در غدر و کاست
نامه چون آيد ترا در دست راست

چون شمارد جرم خود را و خطا
محض بخشايش در آيد در عطا

گر دو صد بارت بجوشم در عمل
در کف جوشت نيابم يک دغل

قفل کردن بر در حجره چه بود
در ميان صد خياليي حسود