مثنوي معنوي

تو چه کرمي در ميان سيب در
وز درخت و باغباني بي خبر

عقل دو عقلست اول مکسبي
که در آموزي چو در مکتب صبي

تا هماره دوست بيني در نظر
در دلت نايد ز کين ناخوش صور

نور پاکش بي دليل و بي بيان
پوست بشکافد در آيد در ميان

بعد از آن گفتش که در جسمم کتيم
ده درمسنگست يک در يتيم

چنگ در صلب و رحمها در زدي
تا که شارع را بگيري از بدي

ورنه خود تيري شود آن تيرگي
در رسد در تو جزاي خيرگي

هست جنت را ز رحمت هشت در
يک در توبه ست زان هشت اي پسر

در حديث آمدي که مومن در دعا
چون امان خواهد ز دوزخ از خدا

هر اميري نيزه خود در فکند
تا شود در امتحان آن سيل بند

اژدهايي مي شود در قهر تو
که اژدهايي گشته اي در فعل و خو

چون گرو بستند غالب شد صواب
در دوام و معجزات و در جواب

هم چنين ديده جهات اندر جهات
در پي هم تا رسي در برد و مات

هم چنانک اياک نعبد در حنين
در بلا از غير تو لانستعين

بر جهيد و زود در سجده فتاد
در زمان شه تيغ قهر از کف نهاد

يا کلام بنده اي کان جزو اوست
در رود در گوش او کو وحي جوست

يا مسيحي که به تعليم ودود
در ولادت ناطق آمد در وجود

گريه را در خواب شادي و فرح
هست در تعبير اي صاحب مرح

دست بر بالاي دستست اي فتي
در فن و در زور تا ذات خدا

شاه زاده در تعجب مانده بود
کز من او عقل و نظر چون در ربود

با وجود زال نايد انحلال
در شبيکه و در بر آن پر دلال

که چه جاي مژده است اي خيره سر
که در افتاديم در کان شکر

گفت من بسيار مي افتم برو
در گريوه و راه و در بازار و کو

رو که اکنون دست در دولت زدي
در فکندي خود به بخت سرمدي

در سر و رو در کشيده چادري
رو نهان کرده ز چشمت دلبري