مثنوي معنوي

در زمان هيزم شد آن اغصان زر
مست شد در کار او عقل و نظر

کو خيالي مي کند در گفت من
در دل از وسواس و انکارات ظن

اي نموده ضد حق در فعل درس
در ميان لشکر اويي بترس

اين در آيد سر نهند او را بتان
آن در آيد سر نهد چون امتان

قلب چون آمد سيه شد در زمان
زر در آمد شد زري او عيان

دست و پا انداخت زر در بوته خوش
در رخ آتش همي خندد رگش

جسم ما روپوش ما شد در جهان
ما چو دريا زير اين که در نهان

تا بداند در چه بود آن مبتلا
از کجاها در رسيد او تا کجا

ليک در سيماي آن در يتيم
ديده ام آثار لطفت اي کريم

صد هزاران عاشق و معشوق ازو
در فغان و در نفير و جست و جو

قوم تو در کوه مي گيرند گور
در ميان کوي مي گيري تو کور

در نظاره صيد و صيادي شه
کرده ترک صيد و مرده در وله

شاد باشيد اي محبان در نياز
بر همين در که شود امروز باز

در مکن در کرد شلغم پوز خويش
که نگردد با تو او هم طبع و کيش

هين ازو خواهيد نه از غير او
آب در يم جو مجو در خشک جو

در گذر از صورت و از نام خيز
از لقب وز نام در معني گريز

باغها و سبزه ها در عين جان
بر برون عکسش چو در آب روان

آن چنان خوش کس رود در مکرهي
کس چنان رقصان دود در گم رهي

حکم چون در دست گمراهي فتاد
جاه پنداريد در چاهي فتاد

در سه روزه ره بدين احوالها
ماند مجنون در تردد سالها

جان گشايد سوي بالا بالها
در زده تن در زمين چنگالها

تا شود زفت و نمايد آن عظيم
چون در آيد سوي محفل در حطيم

همچنين هر جزو عالم مي شمر
اول و آخر در آرش در نظر

در اثر افزون شد و در ذات ني
ذات را افزوني و آفات ني

مال در ايثار اگر گردد تلف
در درون صد زندگي آيد خلف