ديوان عرفي شيرازي

وه چه صيادي که هر صيدي که زخمي از تو يافت
سر بدنبال تو دارد تا بود جان در تنش

کسي کو دلگشا ماند دلش چون سنگ مي بينم
از آن در خوشدلي هم خويش را دلتنگ مي بينيم

براه عشق هرکس کوشش دارد بغير از من
که دائم چند و چون در منزل و فرسنگ مي بينم

حال ما بنگر که آهوي حرم گم کرده ايم
رهبر اميد را در هر قدم گم کرده ايم

پير ما از بستن زنار لاف کفر زد
کز عبادت ما در دير و حرم گم کرده ايم

رداي عافيت بس خام بافست آتشي در زن
که من زين پنبه عمري رشته و زنار مي رشتم

نه طوبي داشت سرسبزي نه کوثر داشت نمناکي
که من در شعله زار سينه تخم ناله مي کشتم

نه يارب را جوابي آمده ني يا صنم عرفي
زدير و کعبه حيران تا در بيت الحزن رفتم

ز بيدردي باميد اجل در عشق مرهونم
نه شرم از قتل فرهاد و نه ننگ از مرگ مجنونم

و بال از هوش دانست از خرد گر همچنين خيزد
همان بهتر که ساقي در شراب انداز مجنونم

باز ميخواهم که در راه وفا يک دل شوم
تا بکي هردم دل خود را زجائي خوش کنم

من از اين سوي تو از آن سوي و ميگويم دل
دست در دامن کسري زده وادي بزنيم

تيغ و سر در کف بسوي عشق رفتم گفت رو
کز شهيدان عاقبت را از عدم پر کرده ايم

بيا اي عمر ترک بيوفائي کن که در محشر
ز زخم غمزه اش درخون طپيدن آرزو دارم

او بخونم گرم و من زين شادمان کز شکر قتل
صدره ازوي خون خود در روز محشر ميخرم

دلي داريم و با جمعي پريشان از غم اوئيم
که ميميرد براي درد و ما در ماتم اوئيم

مي آئي و در خرمن ما ميزني آتش
از طعنه بينديش که خاشاک و خس است اين

بفتواي کسي خون مرا ريزي که در محشر
کنم گر دعوي خون باز خواهد شد نگاه من

نه شرح شوقم آتش در پر روح امين افتد
اگر غم نامه هجر تو بر بندم ببال او

در آن صحرا که گيرد هر شهيدي دامن قاتل
بود دست کسي و دامن شرم و حياي تو

شکر ما کن دوست را عرفي و جانها برفشان
کز تو جان خواهد نميگويد که در دم باز ده

مهر و وفا را جذبه مي باشد اي اهل طلب
رو گوشه بنشين چرا رو در بيابان کرده

بشتاب در راه طلب بگذر زهر آسودني
اين ره که بي پايان خوش است ارزد قدم فرسودني

نوروزنامه خيام

منفعت شراب نو، خون در تن بيفزايد، و رگها پر کند، و بخار ازو بر ...

اخلاق الاشراف عبيد زاکاني

در سير اکابر سلف مطالعه افتاده است که در ازمنه ماضيه عفت را يکي ...