ديوان عرفي شيرازي

شب از هجر تو بس دشوار جان دادم بيابنگر
که آب حسرتم در چشم گريان همچنان مانده

فداي غمزه ات شد هر که جاني داشت چون عرفي
بغير از خضر کو در بند عمر جاودان مانده

چمن در دست گويي جام جم داشت
که هر نقشي که بود از بيش و کم داشت

اين مزاريست که صد چون تو در او مدفونست
که تو امروز بر او طرح کني ايوان را

ترک جان در ره آن سرو روان اينهمه نيست
عشق اگر نرخ نهد قيمت جان اينهمه نيست

چنين گلي نه از اين لاله زار دهر برست
وگرنه نيست سخن در جهان که خود رو نيست

دورم از کوي تو جا در زير خاکم بهتر است
زندگي تلخست با حرمان هلاکم بهتر است

درد او در سينه ميماند چه غم گرجان برد
آنچه ما را باعث آن آرميد نهاست هست

دل خود را بآن خوش ميکند حسرت کش دنيا
که با خلق جهان در يک مصيبت خانه ميگريد

کسي کو در تب عشق تو نبض خويشتن گيرد
نه عيب خودپرستي هر زمان بر مرد و زن گيرد

چه پرسيم که بجانت هواي ما چه کند
در آن چمن که گل آتش بود صبا چه کند

گر شود کون و مکان زير و زبر در ره عشق
صورت ناصيه برخاک عيان خواهد بود

مگو صوفي به از خلوت نداند باغ و بستانرا
درش گر باز باشد روي در ديوار کي ماند

از وعده گاه وصل او هر شام تا غمخانه ام
آرام در خون مي طپد اميد تمکين ميرود

عجز را ذوقيست عرفي تا شدم زنهار جوي
ورنه کو زخمي که از در دم بزنهار آورد

هيچکس در درد دل گفتن چو من فيروز نيست
هر چه گويم گر چه ناممکن بود باور کنيد

چو با من در سخن آن لعل آتشناک خواهد شد
بکامم هرچه زهر است از لبش ترياک خواهد شد

نيم نوميد اگر دستم بود کوته ز دامانش
چو ميدانم که در جولانگه او خاک خواهد شد

چو گردم تنگ دل شرح غمت را با غمت گويم
که در شرع محبت کفر باشد محرمي ديگر

بسکه دوش از ردود دل کاشانه را پر کرده ام
خاک گشت و روشنائي نيست در گلخن هنوز

اگر در جلوه گاه حسن آيد عشق بي پرده
شود معلوم بر ليلي که ليلي بود مجنونش

به تيره غمزه اش نازم که صد جا بشکند در دل
بدست معجز عيسي اگر آرند بيرونش

فرصتم نيست که در پاي تو جان افشانم
بس که مي آيدم از ديدن بالاي تو خوش

ميل دارم کز مي غم در بهشت آيم بجوش
يعني اندر بزم آن حورا سرشت آيم بهوش

ميل آندارم که بي باکانه يا شوخي زبزم
مست و خوش بيرون روم در طرف کشت آيم بهوش