ديوان عرفي شيرازي

چون کنم ترک جگر خوردن که عشق اين نغمه را
چاشني از زهر بخشد ، پرورش در خون دهد

خيال چشم او چون با خود از عالم برد عرفي
هزاران فتنه وآشوب در شهر عدم گيرد

گويند که آشفتگئي هست در آن زلف
زين غم که فزون باد صبا را که خبر کرد

صحبت بيگانه بندد دست شوخي هاي عشق
عشق را در پرده بر تا با دلت بازي کند

از وعده گاه وصل او هر شام تا ميخانه ام
آرام در خون مي طپد اميد غمگين ميرود

از برون لب ندانم چون شود ليک آگهم
کز ته دل تا لبم افسانه در خون ميرود

خضر آب زندگي نوشيد وعرفي آب تلخ
اين سبو را زهر پر کرد او قدح در آب زد

بس که صياد مرا هر گوشه دام ودانه است
دانه شد در صيد گاهم سبز ودردامم هنوز

بزم وصلت ديدم آنجا زهر در جام است و بس
مي شنيدم شربت لطفي همين نامست وبس

دم مردن ز بيم آن دهد کامم که بعد از من
کند ناگه غم ناکاميم ره در دل شادش

در دير و کعبه سايل با کفر و دين معامل
با نيش و نوش يکدل اينست مذهب عشق

خوش آن مستي که باشد دوست پندآموز و دشمن هم
ملامت ذره وار از در درون آيد ز روزن هم

مکن اهمال در مکتوب عرفي بردن اي قاصد
ولي بنشين که حسرت نامه انشا کنم من هم

در محبت دل زبانرا دوست دارد ورنه من
نيم ناز از وي بصد جان بلکه کمتر ميخرم

شيرين به خسرو بست دل عشق از ره ناموس گفت
آن به که زخم تيشه در کار فرهادش کنم

از بهر افسون دلم عيسي نمي آيد که من
اين مشت خاک سوخته در دامن بادش کنم

مژده اي بخت که ناموس،کليدش گم کرد
قفل الماس که ما بر در مرهم زده ايم

خنده را با گريه ديدم بر در رد و قبول
گريه را شاداب خواندم خنده را آتش زدم

وه که يار از گفتگو هرکز نيايد مطلبم
بس که موج خون دل در رعشه ميگيرد شبم

صد نوحه هست بر لب و نسپرده راه گوش
صد گريه هست در دل و نشنيده نام چشم

مسني زمن آموز که چون شعله و مرهم
از داغ جگر خيزم و در چاک دل افتم

اي ناله هم بتو خوشم وهم بجور يار
از من عنان متاب و در وهم اثر مکن

عرفي از من گر ملولي سعي در خونم مکن
سيل غم را التفاتي هست با بنياد من

تابود آمد شدش بر خاک من اي همنشين
چون بميرم شب نهانم دفن کن در کوي او

بشهرت تا فلک يار که باشد ورنه در عالم
بسا فرهاد و شيريني که بي نام و نشان مانده