ديوان عرفي شيرازي

چو حرف مدح تو کلکم بلوح انشي زد
دويد بر در جان لفظ و بانگ معني زد

در معني از طبيعت گل رسته شاخ گل
از روي صورت ارچه هم از خاک رسته است

آن خسته ام که در تب صفر او جوش خون
فصادش ، آتش جگر و شعله نشتر است

اونه شخص دولت آمد در ره نظم جهان
ني ثبات دولت از افتادن و خيزان بودن است

کسي که روي وي ازقبله گشته دردم مرگ
بدان که در ره دل روي درقفا کرده ست

يار در دل هست اگر دل نيست بامن گومباش
کعبه درمحفل بود غم نيست گر محفل کمست

لب بدندان دست در زير زنخ دارد مسيح
گفته اي اي همنشين گويا که اين بيمار کيست

تا قيامت هر سر مويم جدا در خون طپد
گر بارامم نيايد رخصت از هر موي دوست

هر گه که ديده ام گل روي خيال دوست
در رنگ دشمن از نظر من گذشته است

دوش دل ناگشته سير از وصل اومد هوش گشت
ليک شادم کز فغان در محفلش خاموش گشت

يا رب چه آتشي تو که چندين هزار داغ
از تاب شمع روي تو در جان آتشست

راحت آلوده به آن سينه که افکار تو نيست
نوش در شربت اوباد که بيمار تو نيست

اي برهمن چه زني طعنه که در معبد ما
سبحه اي نيست که آن غيرت زنار تو نيست

اگر يکدم نفس در دل نگهدارم زهر مويم
جهد برقي که چندين خانه از هر سو بسوزاند

فتنه شو براهل دل عرفي که در بزم قبول
مرده را جان ميدهند وزنده را دل ميبرند

بعهد حسن او گاهي تبسم بيني از لبها
که گويي مرده صد ساله در سينه دل دارد

ما را که برد نام ببزم تو که از ما
در مجمع ما تمزدگان نام بر آيد

از نگاه گرم ودشنام لب ميگون او
نوش بر لب زهر گردد زهر در دل مي شود

کدامين دوست مي آيد بنزديک من گريان
که تا ابد بر من صد قدم در خون نمي آيد

نزاع کفر ودين در کوچه وبازار مي بايد
بخلوت سبحه بر کف بر ميان زنار مي بايد

خدايا کشتگان عشق را گنج دو عالم ده
که اينک در قيامت زخم ما لذت فروش آمد

باغ گل پژمرده کردي روز کس در هم مکش
من هم از غيرت گذشتم گو تماشايت کنند

ندانم عرفي اين غم دوستي را از کجا آموخت
که در دنباله غمهاي بيش از بيش ميگردد

در بيان شعر عرفي وقت آن خوش گز حسد
لفظ را بر هم نه پيچد شأن مضمون نشکند

صد قدم رفتيم دور از کوي او در بس حجاب
اضطراب يک نگاه باز پس با ما نبود