مثنوي معنوي

آنچنان شادند در ذل و تلف
همچو ما در وقت اقبال و شرف

بنگرم در غوره مي بينم عيان
بنگرم در نيست شي بينم عيان

من همي رانم شما را همچو مست
از در افتادن در آتش با دو دست

هين عنان در کش پي اين منهزم
در مران تا تو نگردي منخزم

شهره ما در ضعف و اشکسته پري
شهره تو در لطف و مسکين پروري

اي تو در اطباق قدرت منتهي
منتهي ما در کمي و بي رهي

اي عجب در عهد ما ظالم کجاست
کو نه اندر حبس و در زنجير ماست

چون در افکندش بجست و جوي کار
بعد از آن در بست که کابين بيار

او عوان را در دعا در مي کشيد
کز عوان او را چنان راحت رسيد

گفت او گر ابلهم من در ادب
زيرکم اندر وفا و در طلب

در ببستم تا کسي بيگانه اي
در نيايد زود نادانانه اي

کي بود اين کفو ايشان در زواج
يک در از چوب و دري ديگر ز عاج

ليک قسم متقي زين تون صفاست
زانک در گرمابه است و در نقاست

ور نداري بو در آرش در سخن
از حديث نو بدان راز کهن

او به نسبت با صفات حق فناست
در حقيقت در فنا او را بقاست

جمله ارواح در تدبير اوست
جمله اشباح هم در تير اوست

روح محجوب از بقا بس در عذاب
روح واصل در بقا پاک از حجاب

هم درخت و ميوه هم آب زلال
با بهشتي در حديث و در مقال

هم سرير و قصر و هم تاج و ثياب
با بهشتي در سؤال و در جواب

هست در دل زندگي دارالخلود
در زبانم چون نمي آيد چه سود

صد اثر در کانها از اختران
مي رساند قدرتش در هر زمان

در همش آرد چو سايه در اياب
طول سايه چيست پيش آفتاب

پس ز من زاييد در معني پدر
پس ز ميوه زاد در معني شجر

تو به نور او همي رو در امان
در ميان اژدها و کزدمان

گفتم ار چيزي نباشد در بهشت
غير اين شادي که دارم در سرشت