ديوان عرفي شيرازي

که بصد حيله کنم راه اگر در بزمي
دلم از غصه شود همچو دل پسته دو نيم

فغان ز زهر فروشنده غمزه اش کز او
ز جوش جان در و بام دکان شود شيرين

ز نسبت لب و دندان او عجب نبود
که لعل و در بدل بحر وکان شود شيرين

نور و ظلمت رابود يک مايه در تابندگي
آن ز روي آفتاب و اين يک از سيماي من

سزد که شعله چو ماهي ز عکس خود گه موج
ز فرط حدت گرما کند در آب شناه

ور بعصيان در نمي آميزم از بي قوتي است
وين بعينه چون حريص شهوتست و ضعف باه

با ازل گويد ابد کين نا اميد از ساحل است
کر کند در بحر علمت گوهر اول شناه

مي تراود آب شور از تيره بختم گر کسي
تا ابد در ساحت تحت الثري ميکند چاه

طعمه اي کز خوان عشق افکنده اي در کام دل
ريزه آن را حجيم اندر دهان انداخته

کسي کز ملک معني در رسد خود را بوي بنماي
که گر مس وا نمايي کيميا را ارمغان بيني

تو سلطان غيوري در کمند نفس بدگوهر
بکش زان پيشتر خود را که جور از آسمان بيني

چنان مشتاق خذلاني که با صد بند و صد زندان
گريزي در شقاوت گر سعادت را ضمان بيني

مزن لاف شجاعت ور زني آنگه که در ميدان
عدم شمشير دل يابي فنا شبديز جان بيني

ز بيرون پنبه نه در گوش و افغان از درون برکش
اگر از نفس واعظ انتعاشي از بيان بيني

بوعظ اندر شو از راه غزل عرفي ترنم بس
در شيون زن آخر مردن خود چون عيان بيني

زجنگ دي و فردا رسته ام بي منت امروز
تو اين دولت کجا يابي که هستي در زمان بيني

ز ابر و آفتاب انديشه ات گوته بود زانرو
در از گنجينه دريا و لعل از جيب کان بيني

تو سر ناديده اي بر شعله مينازي چو خاکستر
ببيني حسن خاکستر چو در روشن گران بيني

مخاطب گر نباشد مستمع خامش مشو عرفي
که هست او هرچه هست اما تو در معني زيان بيني

چو مهرش در جهان جان و تن والي شود زان پس
ز جان امکان تن يابي زتن امکان جان بيني

جهان علوي و سفلي است از شخصش در آميزش
اگر خواهي که حد ارتباط اين و آن بيني

اگر عادت بترتيب فصولت راهزن نبود
از آن راهت بباغ آرد که گل را در خزان بيني

اي که در سايه عدلت همه امن است و امان
عالم فتنه فروش و ملک نائبه زاي

بدست دل بگشا قفل معني از در جان
هرآن دري که بود بسته غير از اين مگشاي

درثناي تو در نظم و نثر از آن بيش است
که خامه ام پي هم نقش فتح و ضم چيند