ديوان عرفي شيرازي

جمله دانند و تو هم داني که اين فرخنده مدح
مختصر مصداق باشد وان نگنجد در کتاب

جهان بگفت که ني ني بگو که جان جهان
بلب رسيد و دگر در تن جهان آمد

اين سبزه و اين چشمه و اين لاله و اين گل
آن شاخه ندارد که بگفتار در آيد

ترسد که در اين خاک چو از شوق تو گيرد
خون جگرش گل شود آنگه بدر آيد

در سماعند از صرير خامه ات اسرار غيب
حشر و نشر لفظ و معني ازدم اين صور باد

اين سخن در دلش از درد اثر کرد و سرم
برگرفت از قدم خويش و بلطف آمد باز

اگر سردر هوا گردد کسي باري دراين وادي
که گر در چه فتد همدرد باشد ماه کنعانش

از آن نفست بطور اهل ايمان خنده ها دارد
که پروردي به عهد کودکي در کافر ستانش

بر نجوري کسي ارزد که هر گه ميرد از شادي
در آن مردن بود صاحب عزا صد عيد قربانش

اگر بي قيمتم تحصيل ارزش مي کنم کاخر
رسد اين قطره را روزي که خواهي در غلطانش

دل از حسن عمل بستان و بشکن در کف عصيان
بعصمت هر که نازد معصيت دان نرک عصيانش

بنازم عزت و شان را که در ايوان سلطاني
علي آرايش بزم است و جبريل است مهمانش

دل او در هواي عالم قدس است مي دانم
که چون رخت از جهان بندد توان گفتي مسلمانش

نه در مذاق من از نوش عافيت لذت
نه بر جبين من از نيش محنت است آژنگ

مطرفشان شود از ابر لطف او بر کوه
شود چو آب و در آيد بزير صفحه سنگ

بکوي جاه تو جويد زمانه نسبت از آن
ز نور و سايه کند جلوه در لباس پلنگ

عرق از شبنم گل داغ شود بر رخ حور
اخگر از فيض هوا سبز شود در منقل

اي که در عهد تو عهد جم و کي گر بودي
همه بر خويش فشاندي گهر مدح و غزل

در گلستاني که باد لطف او جان پرور است
از دم عيسي شود پژمرده و بيمار گل

سفته ام گوهري ، از من بخر ، اما مفروش
که بدر يوزه آن بر در صد کان رفتم

دل و دين و خرد و هوش و زبان بازم ده
تا بگويم ز در دوست بسامان رفتم

آخر اين با که توان گفت که در مکتب قدس
دانش آموز خرد بودم و نادان رفتم

صباح عيد که در تکيه گاه ناز و نعيم
گدا کلاه نمد کج نهاد و شه ديهيم

بخنده گفت که در عذر اين گناه بزرگ
که رفته نام تو بي حکم ما بهفت اقليم

در حرم گاه دل و حجله گه طبع من است
حامله مريم و جز مريم اگر هست عقيم