167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان هلالي جغتايي
تا باز در کمين دل و جان کيستي؟
وه! که دارد اين چنين سنگين دلي، سيمين بري؟
نزديک من رسي و نبيني و بگذري
که شايد گوي پنداري و روزي بر سرم تازي
مرا چون شمع تا کي در فراق خويش بگدازي؟
که: روزي در کنارش گيري و چون چنگ بنوازي
چون ز ما دل برده اي، جان هم ربايي کاشکي!
با تو کي باشد مسيحا را مجال همدمي؟
آه! اگر عاشق نماند بعدازين چون ميکني؟
يارب، نگاه دارش از هر بد و بلايي
جاني که هست در تن او جاودان تويي
که از مشرق بمغرب رفت و يک شب در ميان آمد
ولي چون در زبان يک نقطه افزون شد زيان آمد
نه مرده و نه زنده، چون مرغ نيم بسمل
سر رشته را نگه دار، زين رشته دست مگسل
هر دو مه يک فلک، هر دو گل يک چمن
گرگ در و شير گير، کرگدن پيل تن
تا فتد از ابر فيض سايه بخار و سمن
که غم سوختن و کشتن و مردن دارد
در دست من آن نگار مي بايد و نيست
ديوان عرفي شيرازي
وي ساخته آرايش هم حلم و کرم را
در جود تو ، ني راه بودبيش و نه کم را
مدح و ذم را من ندانم آفتابي آفتاب
پس ادا کن قطعه اي کز وي تراود شهد ناب
داند اينمعني که شب هم در طلوع است آفتاب