ديوان هلالي جغتايي

جانم بر جانانست، من خود تن بي جانم
آري ز کجا باشد جان در تن و تن با او؟

رقيب کيست که او را سگ درش خوانم؟
اگر براند از آن کوي، من سگ در او

هر شبي بر آستان بزم آن مه سر نهم
تا چو مست از در برون آيد شوم پامال او

کار دل عشق تو شد، کارش همين باد و مباد
غير نام اين عمل در نامه اعمال او

تا دل بجان نايد مرا، از ديده گو: در دل درآ
مردم نشينست آن سرا، آنجا نخواهم جاي او

روزم از بيم رقيبان نيست ره در کوي او
شب روم، ليکن چه حاصل چون ببينم روي او؟

مکش هر بي گنه را، زان بترس آخر که در محشر
طلب دارند فردا خون چندين بي گناه از تو

هلالي بي تو در شبهاي هجران کيست ميداني؟
سيه بختي، که روز روشن او شد سياه از تو

ليلي و مجنون اگر ميبود در دوران تو
اين يکي حيران من ميگشت و آن حيران تو

بيا، تا نقد جان را برفشانم در هواي تو
بنه پا بر سرم، تا سر نهم بر خاک پاي تو

معاذالله! مرا در دادن جان نيست تقصيري
نه يک جان بلکه گر صد جان بود، سازم فداي تو

تو، اي نازک دل، آخر با جفا آزرده مي گردي
مبادا آنکه باشد آه سردي در قفاي تو!

مکن اظهار شکر از شيوه مهر و وفاي من
که اينها نيست هرگز در خور جور و جفاي تو

غم نيست گر ز مهر تو دل پاره پاره شد
اي کاش! ذره ذره شود در هواي تو

بس که ز غصه خون من، جوش کنان، بسر رود
در تب اگر عرق کنم، خون چکد از جبين فرو

گر جان پاک در ره تو خاک شد چه باک؟
بالله! که خاک راه تو از جان پاک به

چون نگردد عمر من کوته؟ که آن زلف دراز
رشته جان مرا در پيچ و تاب انداخته

گر ميل باده داري، اي ترک مست، با من
در دست هر چه دارم، بادا فداي باده

ساقيا، از آتش دل شعله در جانم فتاد
تا زنم آبي بر آتش، لطف کن، جامي بده

کيست آن سرو روان؟ کز ناز دامن بر زده
جامه گلگون کرده و آتش بعالم در زده

آن دل، که نه غم خوردي و نه آه کشيدي
در دست غمت، آه! چه گويم چه کشيده؟

مشکل که در قيامت بينند اهل دوزخ
آنها که بر تو از من از تاب و تب رسيده

چون در همه جا عکس رخ يار توان ديد
ديوانه نيم من، که روم خانه به خانه

چه نازست اين؟ که هرگز در نياز ما نمي بيني
ز خواب ناز چشمت اندکي بيدار بايستي

اي گنج حسن، با تو چه حاجت بيان شوق؟
هم خود بگو که: در دل ويران کيستي؟