ديوان هلالي جغتايي

خط سبزي که خواهد رست از آن لب چيست ميداني؟
براي کشتن من زهر دارد در شکر پنهان

دو جهان در عوض يک سر موي تو کمست
دل و جان خود چه متاعيست که نتوان دادن؟

گفته اي: در دين ما رسم فراموشي خطاست
چون کني از ما فراموش، اين سخن را ياد کن

زينهار! اي دل، چو آن سلطان خوبان در رسد
حال ما را عرضه ده، کر نشنود فرياد کن

اي دل، بکوي او مرو، از بيخودي غوغا مکن
خود را و ما را بيش ازين در عاشقي رسوا مکن

من حاضر و تو باکسان هر دم نمايي عشوه اي
اينها مکن، ور مي کني، در پيش چشم ما مکن

تا کي خورم غم و پي تسکين درد خويش
گويم بخود که: در ازل اين شد نصيب من؟

گر چه دور از آستان دوست گشتم خاک راه
کاش! روزي باد در کويش رساند گرد من

آتش عشق تو در جان من شيدا فتاد
شد مدد با آتش عشق تو آه سرد من

بخاک پاي تو، اي سرو ناز پرور من
که جز هواي وصال تو نيست در سر من

من مانده دست بر سر از ناله دل خويش
دل مانده پاي در گل از ديده تر من

خوابم چگونه آيد؟ کز چشم و دل همه شب
باشد در آب و آتش بالين و بستر من

از جور روزگار چه گويم؟ که در فراق
هم روز من سيه شد و هم روزگار من

فداي آن سگ کو باد جان ناتوان من
که بعد از مرگ در کوي تو آرد استخوان من

خوش آنکه در همه روي زمين تو باشي و من!
بجز من و تو نباشد، همين تو باشي و من

هلالي، بعد ازين خواهم: قدم از فرق سر سازم
که در راهش سر من رشکها دارد بپاي من

بهر خون ريز دلم، ترک کمان ابروي من
راست چون تير آمد و بنشست در پهلوي من

پيش و پس تا چند در روي رقيبان بنگري؟
روي ايشان را مبين، شرمي بدار از روي من

چشمت از مستي فتد هر گوشه اي، در حيرتم
زين که هرگز گوشه چشمت نيفتد سوي من

بر آن در، انتظاري مي برم، با آنکه مي دانم
که شاهان بهر درويشان نيايند از حرم بيرون

ز بهر گريه پنهاني در از اغيار بر بستم
ولي ديوار داد از جانب همسايه نم بيرون

يک دو روزي جلوه کن در شهر و از سوداي خويش
هر طرف ديوانه اي ديگر ببازاري ببين

هر شبي در کنج غم گريان و سوزانم چو شمع
غرق آب و آتشم، با گريه و سوزي چنين

همچو مويي شد تنم، گو: از ميان بردار عشق
بعد ازين مويي نگنجد در ميان ما و او

خوش باشد اگر باشم در طرف چمن با او
من باشم و او باشد، او باشد و من با او