ديوان هلالي جغتايي

جان من، جان و دل خويش نثار تو کنم
بود و نابود همه در سر کار تو کنم

همچو سگ با تو سراسيمه ام، اي طرفه غزال
مي روم در هوس آنکه: شکار تو کنم

مگو: کناره کن از من، که جان ز کف ندهي
تو در ميانه جاني، چه سان کناره کنم؟

در غمت گر چه بيک بار پريشان شده دل
آنکه صد بار پريشان تر از آنست منم

بسويت آيم و رويت نبينم، وه! چه حالست اين؟
که آنجا بهر ديدار آيم و ديوار و در بينم؟

چنين کز محنت و خواري فتادم در نگونساري
بناي عمر خود را دم بدم زير و زبر بينم

فغان! کز گردش گردون نبينم هرگز آن مه را
وگر بينم، پس از عمري، چو عمرش در گذر بينم

وادي درد و بلا در عشق هر يک منزلست
کرده ام عزم سفر، منزل، بمنزل مي روم

مي روم سويش باستقبال و خوشحالم که باز
مي رسد اقبال و من هم در مقابل مي روم

در ره عشق، اي هلالي، از من آگاهي مجو
زانکه من اين راه را بسيار غافل مي روم

چون هلالي سنگ طفلان مي خورم در کوي تو
من سگ کويم، چه حد آنکه مهمانت شوم؟

سلامت باش، اي ناصح، ملامت کن هلالي را
که در راه سلامت هستم و کوي ملامت هم

سوز خود را چون نهان دارم؟ کزان رخسار و زلف
در دل افتاد آتش و از جان برآمد دود هم

چون دل زار هلالي بي تو افغان برکشيد
چنگ بر درد دلش در ناله آمد، عود هم

نقد جان را در بهاي زلف جانان مي دهم
عاشقم و ز بهر سوداي چنين جان مي دهم

شکستي در دلم خاري و مي گويي: برون آرم
بدين تقريب مي خواهي که ماند زخم و سوزن هم

چه حد آن که توانيم هم عنان تو شد؟
همين سعادت ما بس که: در رکاب توايم

ساقيا، ميخانه درياييست پر ز آب حيات
جهد کن، تا کشتي خود را در آن دريا کشيم

اي سگ آن سر کو، ما و تو ياران هميم
خاک پاييم، بهر جا که روي در قدميم

بيش و کم هر چه بما ميرسد از غيب نکوست
تو مپندار که: ما در طلب بيش و کميم

ما که باشيم، که ما را دهد آغوش تو دست؟
با خيال تو مگر دست در آغوش کنيم

من گرفتار و تو در بند رضاي دگران
من ز درد تو هلاک و تو دواي دگران

طي شد افسانه هر عاشق و معشوق، که بود
قصه ما و تو در کوچه و بازار همان

تماشاي رخش، در ديده خوابي بود، پنداري
که من تا چشم وا کردم شد از پيش نظر پنهان

طبيبا، داغهاي سينه را صد بار مرهم نه
که دارم در ته هر داغ صد داغ دگر پنهان