ديوان هلالي جغتايي

زينت آن روي نيکو خال بس، خط، گو: مباش
حسن او را در نمي بايد سر موي دگر

دولت حسن و جواني يک دو روزي بيش نيست
در نياز ما نگر، چندين بحسن خود مناز

در غمت، گر جان بدشواري دهم، معذور دار
زانکه دل تنگست و آسان بر نمي آيد نفس

کار من از جمله عالم همين عشقست و بس
عالمي دارم، که در عالم ندارد هيچ کس

در جهان چيزي که دارم از سواد عشق او
يک دل و چندين تمنا، يک سرو چندين هوس

زار مي نالد هلالي بي تو در کنج فراق
همچو آن بلبل که مي نالد به زندان قفس

در بتان دل بسته ام، ديگر مرا با دين چکار؟
بت پرستم، گر مرا ايمان نباشد، گو، مباش

آه! از آن ماه مسافر، که نيامد خبرش
او سفر کرده و ما در خطريم از سفرش

گرد کويت بيش ازين عشاق مسکين را مسوز
دود دلها را نگه کن بر در و ديوار خويش

شب چو بر خاک درت پهلو نهادم گفت دل:
من ز پهلوي تو در عيشم، تو از پهلوي خويش

در غم عشق جواني مي شنيدم پند پير
خويشتن را از غم پير و جوان کردم خلاص

خوش زماني دست داد از عالم مستي مرا
کز دو عالم خويش را در يک زمان کردم خلاص

واي! که جانم نشد از غم هجران خلاص
کاش اجل در رسد تا شوم از جان خلاص!

گر من ز شوق خويش نويسم بيار خط
يک حرف از آن ادا نشود در هزار خط

ما که از سوز تو در گريه زاريم چو شمع
خبر از سوختن خويش نداريم چو شمع

در فراقت حالم از هر مشکلي مشکل ترست
هيچ کس را اين چنين مشکل نيفتاد از فراق

در بهار از نکهت گل بوي وصلت يافتم
وه! که مي آيد خزان و مي دهد ياد از فراق

مي پرستان را ز مي هر دم حياتي ديگرست
آب حيوان ريخت، گويا، باغبان در جوي تاک

اي تو سرو چمن حسن و گل باغ جمال
جلوه حسن و جمالت همه در حد کمال

با تو از هر طرفي صد سخن آرم بميان
هر جوابي که دهي، باز در آيم بسؤال

جان بکوي تو شد و ناله کنان باز آمد
که در آن کوي نگنجيد ز بسياري دل

خوش آن که يار باشد و من در حريم باغ
من سوي او نظر فگنم، او بسوي گل

چند گويي: پاي در دامن کش و اين سو ميا
پا کشيدن چون توان؟ چون دل کشد سوي توام

تو آفتابي و من ذره، ترک مهر مکن
که در هواي توام، گر بر آسمان شده ام

ز سوز سينه کبابم، ز سيل ديده خرابم
تو شمع بزم کساني و من در آتش و آبم