ديوان هلالي جغتايي

حياتي يافتم از وعده قتلش، بحمد الله!
که ما را هر چه در دل بود او را بر زبان آمد

آه! از آن چشم، که چون سوي من افگند نگاه
چاکها در دلم از خنجر مژگان افگند

مکن، اي دل، هوس گوشه آن چشم، بترس
زان بلاها که در آن گوشه نهان ساخته اند

جان شيرين با لبت آميخت، گويا، در ازل
گوهر جان من و لعل تو از يک گوهرند

هيچ ذوقي به ازين نيست که: از غايت شوق
چشم من گريد و لبهاي تو در خنده شوند

يک ذره مانده بود ز من در شب فراق
آن ذره هم بر آتش هجران سپند بود

بسکه در ناله ام از گردش گردون همه شب
هيچ شب نيست دو صد ناله بگردون نشود

ماه من، زلف شب قدرست و رويت روز عيد
در سر ماهي شب و روزي باين خوبي که ديد؟

اي ترک شوخ، باري، در سر چه فتنه داري؟
کز شوخي تو هردم صد فتنه بر سر آيد

جز عکس خود، که بيني، ز آيينه گاه گاهي
مثل تو ديگري کو، تا در برابر آيد؟

پس از عمري، اگر آن طفل بدخو بگذرد سويم
نمي گيرد قراري، تا دل من در قرار آيد

دلا، گر عاشقي، بنشين، که جانانت برون آيد
بر آن در منتظر ميباش، تا جانت برون آيد

غمي، کز درد عشقت، بر دل ناشاد مي آيد
اگر با کوه گويم، سنگ در فرياد مي آيد

چون کنم از تو فراموش؟ که روزي صد بار
جلوه حسن تو در پيش نظر مي آيد

هوس دارم که: دوزم چاک دل از تار گيسويش
ولي چندان گره دارد، که در سوزن نمي آيد

تعجب چيست گر من در وصالش فارغم از گل؟
کسي را پيش يوسف ياد پيراهن نمي آيد

در ره عشق، هلالي، خبر از خويش مپرس
که درين راه ز خود بي خبري مي بايد

ناگه آن شوخ درون آمد و سر زد همه را
مست در مجلس ما سر زدنش را نگريد

تو چه داني که: چه حالست مرا در ره عشق؟
چون ترا گردي ازين راه بدامان نرسيد

دل در آن کويست و من بيدل، خدا را، بعد ازين
بگذريد از فکر دل، فکر من بيدل کنيد

اي حريفاني، که جا در بزم آن مه کرده ايد
تا هلالي هم درآيد، رخصتي حاصل کنيد

من زارم و تو زار، دلا، يک نفس بيا
تا هر دو در فراق بناليم زار زار

تشنه لب بوسد هلالي خاک آن در، ز آنکه هست
خاک پاي پاک آن کو ز آب زمزم خوب تر

صد مسلمان از تو در فرياد و باکت هيچ نيست
اين چه بي باکيست؟ اي از کافران بي باک تر!

هر روز در کويش روم، پيدا کنم يار دگر
او را بهانه سازم و آنجا روم بار دگر