ديوان هلالي جغتايي

جز بروز وصل عمر و زندگي حيفست حيف
حيف از آن عمري که بر من در شب هجران گذشت

آنکه در زلف پريشانش دل ما جمع بود
جمع ما را، همچو زلف خود، پريشان کرد و رفت

دل بسويش رفت و در هجران مرا تنها گذاشت
کار بر من مشکل و بر خويش آسان کرد و رفت

در دم رفتن هلالي جان بدست دوست داد
نيم جاني داشت، آن هم صرف جانان کرد و رفت

چه غم گر در سرم شوريست از سوداي گيسويت؟
سر صد همچو من بادا فداي هر سر مويت

دلم بمهر تو صد پاره باد و هر پاره
هزار ذره و هر ذره در هواي تو باد

مباد آنکه رمد هرگز از بلاي تو دل
درين جهان و در آن نيز مبتلاي تو باد

هر که در کوي تو روزي بهوس پاي نهاد
عاقبت هم بسر کوي تو از پا افتد

چو از داغ فراقت شعله حسرت بجان افتد
چنان آهي کشم از دل، که آتش در جهان افتد

نماند از سيل اشک من زمين را يک بنا محکم
کنون ترسم که نقصان در بناي آسمان افتد

در هر گذر که باشي، نتوان گذشتن از تو
آري، چو جاني و کس از جان گذر ندارد

هر که از روي ارادت پا نهد در راه عشق
عالمي پيش آيدش کز هر دو عالم بگذرد

اي که در عشق بتان لاف صبوري مي زني
صبر کن، تا زين حکايت چند گاهي بگذرد

با وجود آنکه آتش زد مرا در جان و دل
دل نمي خواهد که سويش دود آهي بگذرد

شمع، دوش از ناله من گريه بسيار کرد
غالبا سوز دل من در دل او کار کرد

نمي خواهم که: خورشيد جمالش جلوه گر گردد
در آن منزل که روزي سايه اغيار پيدا شد

عزيزان را ز سوداي کسي آشفته مي بينم
مگر آن يوسف گم گشته در بازار پيدا شد؟

بسويش بگذر، اي باد صبا وزمن بگو آنجا
که: در هجرت هلالي را بلا بسيار پيدا شد

دوش در کنج غم از فرياد دل خوابم نبرد
بلکه از افغان من همسايه هم بيدار شد

بس که آمد بر سر کويت، هلالي، همچو اشک
از نظر افتاد و در چشم عزيزت خوار شد

غم عشق ترا، چون گنج، در دل کرده ام پنهان
باين گنج نهاني ساکن ويرانه خواهم شد

ز فکر کار جهان بار غم بسينه منه
وگرنه در سر اين کار و بار خواهي شد

نيست عرق، که در رهت از حرکات مي چکد
هر قدمي، که مي نهي، آب حيات مي چکد

بس که لب تو چاشني ريخته در مذاق جان
گريه تلخ گر کنم آب نبات مي چکد

دلم، پيش لبت، با جان شيرين در فغان آمد
خدا را، چاره دل کن، که اين مسکين بجان آمد