مثنوي معنوي

چون مني تو که در فرمان تست
نسل آن در امر تو آيند چست

آن صفت در امر تو بود اين جهان
هم در امر تست آن جوها روان

منتظر ماني در آن روز دراز
در حساب و آفتاب جان گداز

خلق در بازار يکسان مي روند
آن يکي در ذوق و ديگر دردمند

همچنان در مرگ يکسان مي رويم
نيم در خسران و نيمي خسرويم

او نداند که تو همچون ظالمان
از برون در گلشني جان در فغان

خواب مي بينند و آنجا خواب نه
در عدم در مي روند و باب نه

بي ادب تر نيست کس زو در جهان
با ادب تر نيست کس زو در نهان

گشت بي خود مريم و در بي خودي
گفت بجهم در پناه ايزدي

زآنک در خرجي در آن بسط و گشاد
خرج را دخلي ببايد زاعتداد

چونک قبض آيد تو در وي بسط بين
تازه باش و چين ميفکن در جبين

چشم کودک همچو خر در آخرست
چشم عاقل در حساب آخرست

غم چو بيني در کنارش کش به عشق
از سر ربوه نظر کن در دمشق

از وجودم مي گريزي در عدم
در عدم من شاهم و صاحب علم

پيش شيخي در بخارا اندري
تا به خواري در بخارا ننگري

بس کنم دلبر در آمد در خطاب
گوش شو والله اعلم بالصواب

آب کوزه چون در آب جو شود
محو گردد در وي و جو او شود

اين نصيحت راستي در دوستي
در غلولي خاين و سگ پوستي

در ميان همدگر مردانه اند
در غزا چون عورتان خانه اند

هين برو کوتاه کن اين قيل و قال
خويش و ما را در ميفکن در وبال

اندر آن مزرع در آمد آن شتر
کودک آن طبلک بزد در حفظ بر

از خدا مي خواه تا زين نکته ها
در نلغزي و رسي در منتها

او مددهاي خرد چون در ربود
از خزينه در آن درياي جود

حکمت حق در قضا و در قدر
کرد ما را عاشقان همدگر

ديدشان در بند آن آگاه شير
مي نظر کردند در وي زير زير