ديوان هلالي جغتايي

گه نمک ريزد بخم، گه بشکند پيمانه را
محتسب تا چند در شور آورد مي خانه را؟

من و بيداري شبها و شب تا روز ياربها
نبيند هيچ کس در خواب، يارب! اين چنين شبها

خدا را! جان من، بر خاک مشتاقان گذاري کن
که در خاک از تمناي تو شد فرسوده قالبها

گر بي تو بگشايم نظر بر جانب گلزارها
از خار در چشمم فتد گلها و از گل خارها

دي خوب بودي در نظر، امروز از آن هم خوب تر
خوبند خوبان دگر، اما نه اين مقدارها

مصر ملاحت جاي تو، در چار سو غوغاي تو
تو يوسف و سوداي تو سود همه بازارها

من، همچو چنگ از عربده، در سينه صد ناخن زده
صد ناله زار آمده، از هر رگم چون تارها

مي نوش بر طرف چمن، نظاره کن بر ياسمن
تا من بکام خويشتن بينم در آن رخسارها

اي محرم راز نهان، در پند من مگشا زبان
کز نام و ناموس جهان، دارد هلالي عارها

من و مجنون دو مدهوشيم سر گردان بهر وادي
ببين کاخر جنون انداخت ما را در چه واديها؟

نه سر شد خاک درگاهت، نه پا فرسود در راهت
مرا چون شمع بايد سوخت از سر تا بپا امشب

پرسش حال غريبان رسم و آيينست، ليک
هست در شهر شما اين رسم و اين آيين غريب

بر لب آمد جان و در دل حسرت تيغت بماند
تشنه لب جان دادم و آبي نخوردم عاقبت

بيا و يک نفس آرام جان شو، از ره لطف
که آرزوي تو جان را در اضطراب انداخت

دي آن سوار شوخ کمر بست و جلوه کرد
در صورتي که هر که بديدش کمر ببست

اي که مي پرسي ز من کان ماه را منزل کجاست؟
منزل او در دلست، اما ندانم دل کجاست

جان پاکست آن پري رخسار، از سر تا قدم
ور نه شکلي اين چنين در نقش آب و گل کجاست؟

روزگاري شد که از فکر جهان در محنتم
يارب! آن روزي که بودم از جهان غافل کجاست؟

سر خاک شد بر آن سر ميدان و او نگفت:
گويي که بود در خم چوگان من کجاست؟

روشن آن چشمي که ماه عيد بر روي تو ديد
شادي آن کس که روز عيد در پهلوي تست

در صباح عيد، اگر مشغول تکبيرند خلق
بر زبانم از سحر تا شام گفت و گوي تست

آن که بر دامان چاکم طعنه مي زد، گو: بزن
کين چنين صد چاک ديگر در گريبان منست

آن نه شبنم بود در ايام ليلي، هر صباح
آسمان شب تا سحر بر حال مجنون مي گريست

شب که ميخواندي هلالي را و ميراندي بناز
در درون پيش تو مي خنديد و بيرون مي گريست

مي روي تند که: باز آيم و زارت بکشم
اين نه تنديست، که در کشتن من اهماليست