ديوان هاتف اصفهاني

شد گلي ناچيده در باغ جنان و ماتمش
بيخت بر فرق جهان خاک غم و گرد ملال

رفت ازين گلستان چون گل و احباب را
ماند ازو داغ و درد در دل و جان حزين

آنکه تا جا داشت جان آگهش در جسم پاک
يکدم از فرمان حق فارغ نبودش جسم و جان

چو از معماري لطف خدا بر پا شد اين خانه
که در وي با نيش خرم زيد با عمر جاويدان

آن بت گل چهره يارب بسته از سنبل نقاب
يا به افسون کرده پنهان در دل شب آفتاب

کاي رشحه شاد زي که ز يمن قدوم شاه
بر روي هم غمت در شادي فراز گشت

ندارم غم ز قرب مدعي رشحه که در کويش
کنون قربي که هست او را فراهم بود ايامي

ديوان هلالي جغتايي

هر چند که در راه تو خوبان همه خاکند
حيفست که بر خاک نهي آن کف پا را

دلا، تا مي توان امروز فرصت را غنيمت دان
که در عالم نمي داند کسي احوال فردا را

مرا گر در تمناي تو آيد صد بلا بر سر
ز سر بيرون نخواهم کرد هرگز اين تمنا را

وصف حسن تو چه گويم؟ که ز اسباب جمال
هر چه بايد همه در حد کمالست ترا

يک دو روزي صبر کن، اي جان بر لب آمده
زانکه خواهم در حضور دوست بسپارم ترا

من کيستم تا هر زمان پيش نظر بينم ترا؟
گاهي گذر کن سوي من، تا در گذر بينم ترا

گفتي که: هر کس يک نظر بيند مرا جان ميدهد
من هم بجان در خدمتم، گر يک نظر بينم ترا

بسکه ميخواهم که باشم با تو در گفت و شنود
يک سخن گر بشنوم، صد داستان گويم ترا

جان در آن زلفست، کمتر شانه کن، تا نگسلي
هم رگ جان مرا، هم تار موي خويش را

يار، چون در جام مي بيند، رخ گل فام را
عکس رويش چشمه خورشيد سازد جام را

هم سينه شد پر آتش و هم ديده شد پر آب
در آب و آتشست درون و برون مرا

خاک درت ز قتل من آغشته شد بخون
آخر فگند عشق تو در خاک و خون مرا

کسي چون جان برد زين کافران سنگدل، يارب؟
که در يک لحظه ميريزند خون صد مسلمان را

خوش آن باشد که در هنگام وصل او سپارم جان
معاذالله! از آن ساعت که بينم روي هجران را

بروز غم، سگش خواهم، که پرسد خاکساران را
که ياران در چنين روزي بکار آيند ياران را

عجب خاري خليد از نو گلي در سينه ريشم!
که برد از خاطر من خار خار گل عذاران را

تو، اي فارغ، که عزم باغ داري سوي ما بگذر
که در خون جگر چون لاله بيني داغداران را

مشنو، از بهر خدا، در حق من قول رقيب
که نکو نيست شنيدن خبر بد گو را